Historia słabych. Reportaż i życie w Dwudziestoleciu (1918-1939)

Książka Urszuli Glensk wyróżnia się na tle wielu opracowań poświęconych elitom dwudziestolecia międzywojennego w Polsce, przekraczając granice powszechnie znanych opowieści. Korzystając głównie z relacji ówczesnych reporterów, autorka odsłania najmroczniejsze aspekty tamtych czasów. Czytelnicy zostaną wprowadzeni w świat pełen trudnych zagadnień, takich jak prostytucja, bezdomność, dzieciobójstwo, porzucone niemowlęta czy bezrobocie. Glensk przywołuje na karty swojej książki słynne postacie dziennikarskie, jak Ksawery Pruszyński, ale również te mniej znane, jak Stanisława Osińska czy Herman Rubinraut. Reportaż okazuje się potężnym narzędziem politycznym, o czym świadczy choćby opis Wandy Melcer dotyczący koszernej rzeźni, używany jako argument w debacie o uboju rytualnym. Dziennikarze tamtych czasów, opisując sytuacje opuszczonych dzieci i mieszkańców zakładów poprawczych, nie zajmowali się jeszcze poszukiwaniem systemowych rozwiązań, skupiając się na oskarżeniu okrutnych matek i nieczułego społeczeństwa. Glensk, wraz z Konradem Wrzosem, zagłębia się w straszne warunki mieszkaniowe zarówno w Warszawie, jak i na terenach wiejskich, a z Jalu Kurkiem snuje opowieść o katastrofalnej powodzi z 1934 roku. Jej książka jest przypomnieniem o biedzie i zacofaniu, które pozostawały niepokonane w międzywojennej Polsce, jak również stanowi uznanie dla tych, którzy podejmowali się opisywania zła, próbując nieść o nim świadectwo.