Historia pewnej karuzeli

Sierpień powoli przechodził w wieczór, otulając wioskę delikatnym półmrokiem przypominającym nieoświetlony pokój. Sporadycznie można było dostrzec mieszkańców, którzy jak pojedyncze mrówki schodzili z pól, nierzadko w towarzystwie swoich zwierząt domowych. W miasteczku Przykładowo wyróżniały się okna zamożniejszych domów, skąd biła jasność. Szlachcic jednak, nie zainteresowany końcem dnia ani powrotem zmęczonych rolników do swoich domostw, skupiał uwagę na czymś zupełnie innym. Jego zamglone z wiekiem spojrzenie było utkwione w szczególnym obiekcie, który wyróżniał się z codzienności – karuzeli. To on, Józef Przykładowicz, był jej twórcą, pomysłodawcą i osobą, która sfinansowała całą budowę. Nie mając szczególnych osiągnięć, widział w karuzeli swoje największe dzieło. Jego dwaj synowie byli jedynymi, którzy poznali sekret tego przedsięwzięcia i obiecali zachować go, dopóki nie przekażą go przyszłym pokoleniom. Budowa karuzeli odbyła się w jedną noc – tę najkrótszą w roku, w czasie święta przesilenia letniego, znanego jako noc świętojańska lub Kupała.Fragment pochodzi z książki Tomasza Parkity, który przyszedł na świat w Kielcach w 1990 roku. „Historia pewnej karuzeli” jest jego trzecią powieścią. Pisanie to nie jedyna jego pasja – w wolnym czasie Tomasz lubi przemierzać górskie szlaki, cieszy się z wycieczek rowerowych trwających po kilka dni, a także relaksuje się na spływach kajakowych. Mimo to, nad wszystko ceni sobie lekturę książek, szczególnie tych starszych.