Highway to Freedom. The Infamous MC #1

“Highway to Freedom”

[współpraca reklamowa @wydawnictwokreatywne]

Sięgając po tę książkę zdałam sobie sprawę, że dawno nie czytałam romansu z motocyklistą w roli głównej i, mimo że samego tematu motocyklowego nie było tutaj za dużo to czuję się zadowolona.

Jednak jednymi z najważniejszych tematów tej historii było poruszenie tego, co się działo za zamkniętymi drzwiami…

Przemoc, zaburzenie osobowości, manipulacje i nie tylko…

Sama w sobie historia była lekka, może i nawet za krótka i pewne tematy potrzebowałyby dodatkowego rozwinięcia, ale… Najlepsze w tym wszystkim było to, że ona była treściwa i najlepiej tę historię zrozumieją Ci, którzy będąc rodzicem, kiedykolwiek zwątpili w siebie przy okazji zatracając przy tym siebie. Ale.. zrozumieją tę książkę także Ci, którzy byli w toksycznym związku.

“Highway to Freedom” porusza temat, w którym…

Ona jest w związku małżeńskim z facetem, który jest podłym draniem. Bez pomocy w życiu, sama z dziećmi i zdana na siebie.

“Traktuje mnie jak powietrze. Jak kogoś, kto jest, ale kogo równie dobrze mogłoby nie być. To okrutne i cholernie przytłaczające.”

Ale…

Naprzeciwko jej domu wprowadza się pewien facet o imieniu…

Rhys, który jest członkiem klubu motocyklowego. Pełen lojalności, oddania, srogiej przeszłości i niepohamowanej dobroci, a także spostrzegawczości. Rozczulał mnie ten facet.

“Jesteś nieszczęśliwa.”

Temat związku, i to w jaki sposób przedstawiła go autorka wprowadzał mnie w furię, a raczej jeden osobnik płci męskiej, jakim był mąż głównej bohaterki. Przysięgam - miałam ochotę wyciągnąć go z tej książki i powiesić go za… wszystko. Lena przestawiła ten temat w bardzo realny sposób i nie oszukujmy się, ale sytuacja stricte macierzyńska, w jakiej była Madison jest częstym problemem z życiu Mam.

Wiele Mam się zatraca, zapomina o sobie, budują się niechciane emocje, które zwą się frustracją, bezsilnością i poczuciem totalnej porażki, która zadaje potem pytania “Czy jestem złą mamą?”. Dla mnie najlepszą odpowiedzią jest pytanie “Czy chciałabyś mieć taką samą mamę, jaką jesteś?” i wiecie co? Za każdym wywołuje łzy.

Natomiast…

Temat klubu był potraktowany przyzwoicie. Był nieco okrojony, ale! Pod koniec było go nieco więcej i mam nadzieję, że w drugim tomie dostanie skrzydeł.

Jestem bardzo ciekawa jak potoczą się losy klubu, Rhysa, a przede wszystkim Madison, która potrzebuje w swoim życiu poczucia bezpieczeństwa i radości z małych najdrobniejszych rzeczy, a także pięknych ludzi wokół siebie…

“Uśmiechasz się, żeby robić dobrą minę do złej gry, a tak naprawdę masz dość tego, jak wygląda twoje życie.”

Anyway…

Więcej Wam nic nie zdradzę, bo tę książkę trzeba poczuć i samemu zrozumieć, ale jedno jest pewne…

Chcę kontynuacji, bo przysięgam, że na zakończeniu i pomyśleniu przez Rhysa: “To się wpierdoliłem” zaśmiałam się i muszę męża namówić na rewatch Synów Anarchii, bo stęskniłam się za klubem.

Yay!

HtF to historia o walce o siebie i nie tylko. O ruszeniu naprzód i wyzbyciu się z toksyczności, a także o poczuciu życia i przywołaniu na twarz pięknego i szczerego uśmiechu, który w obliczu wydarzeń i lat się zatracił.

Bo…

“Miłość to nie wszystko (...) Oprócz miłości potrzeba też wzajemnego szacunku i oparcia…”

Wyczekuję kolejnego tomu!