Hashtag

Poczytuje sobie osobiście za plus fakt, że Remigiusz Mróz wpłata dom swoich powieści bieżące zdarzenia z życia publicznego, problemy, które nawarstwiają się w społeczeństwie i jest o nich głośno. Coraz częściej słychać o oszustwach, wyłudzeniach, przekrętach które zaczynają się od niepozornych wiadomości otrzymywanych na nasze smartfony. Stąd opis książki wydał mi się ciekawy, konkretny, uderzający w aktualne trendy. Czyli pomysł był dobry…. gorzej z wykonaniem.

„Hashtag” to książka, która miała zachwycić, jednak okazała się ogromnym rozczarowaniem. To miał być thriller psychologiczny, który ponownie „miał” trzymać w napięciu, zaskoczyć, wciągnąć, niestety żadnej z tych rzeczy ja osobiście nie doświadczyłem. Już od samego początku, byłem pozytywnie nastawiony i nawet, gdy czułem, że moje uczucia były naprawdę mieszane, to pomimo tego cały czas dawałem tej książce nadzieje, że będzie lepiej, aczkolwiek ku mojemu rozczarowaniu niestety nie było. Muszę przyznać, że nie była to moja pierwsza książka autorstwa Remigiusza Mroza, dlatego nastawiałem się na naprawdę fajną lekturę, zresztą tak też wskazywał opis, że to będzie coś ciekawego, jednak moim zdaniem jest to coś kompletnie niedopracowanego i w rezultacie nieudanego. Historia miała potencjał i nie mówię, że nie, bo wykorzystanie Internetu, czy nietypowe poprowadzenie narracji, było naprawdę dobrym pomysłem, ale wiele kwestii mimo to nie poszły tak jak powinno. Zacznę, więc od narracji to, mimo, że można powiedzieć, że innowacyjna to czułem, że jest wprowadzona bezsensownie, co skutkowało tym, że książkę czytało mi się najzwyczajniej niewygodnie. Na komfort czytania wpłynęło też, na pewno to, że poprowadzona tu akcja jest ogromnie chaotyczna. Ponadto jedną z wielu rzeczy, która tutaj leży jest research, który szczerze mówiąc jest bardzo ubogi, gdyż sam będąc niejako zaznajomiony, z tematem zaburzeń psychicznych, czytając tą powieść miałem uczucie, że coś tu do końca nie gra, więc postanowiłem sam zagłębić się bardziej w temat, jakim jest bulimia. Oczywiście dosłownie po kilku minutach spędzonych na research’u moje podejrzenia okazały się słuszne. Zachowanie głównej bohaterki często kłóciło się z tym, co myśli, co wywoływało u mnie niesamowitą frustrację, przykładem może być to, że osoby chore na zaburzenie odżywiania mają problem z wyrażaniem emocji, jednak Tesa tego się w ogóle nie trzyma i nie raz zdarzało jej się popłynąć i powiedzieć wszystko, co jej w sercu gra. Tak samo często główna bohaterka jest po prostu sprzeczna w swoich uczuciach, bowiem myśli jedno robi drugie, jednak nie tylko ona, i tak jak można się domyśleć moja irytacja rośnie jeszcze bardziej. Dodatkowo mam wrażenie, że nasza główna bohaterka do najmądrzejszych nie należy, świadczy o tym, że w kluczowych zdarzeniach zastanawia się nad błahostkami zamiast działać. Idąc dalej, często wiele wątków wyjaśniane, jest po macoszemu i nie mają one za wiele sensu, a w dodatku są bardzo nieprzekonujące a nawet powiedziałbym, że są spłaszczone. Kolejnym aspektem jest słowo „manipulacja”, które jest niezwykle ważne w tym gatunku i niestety ta ‘manipulacja’ jest tu bardzo kiepska, ponieważ już w 1/4 książki wiedziałem jak się zakończy, więc gdzie tu ta rozrywka? Może to tylko kwestia mnie, ale dla mnie moje myślenie było po prostu logiczne. Absurdalny jest tu także humor, który mnie po prostu odrzucał i kompletnie nie pasował do tego typu historii. No i na koniec schematy, których jest tu naprawdę nie mało i dla mnie były po prostu żenujące, no nie wnosiły nic nowego, chociaż tyle, że autor, chociaż starał się wprowadzić coś nowego, szkoda, że nawet to nie wypaliło.

Czytając uprzednio przed sięgnięciem po tę książkę recenzję w przedmiocie jej wartości miałem wrażenie, że budzi sprzeczne emocje, jedni chwalili za rozrywkę, inni przejechali się po niej za brak wiarygodności. Prawda leży gdzieś po środku, dużo zależy z jakimi oczekiwaniami do niej usiądziemy. osobiście czuję zawód, okazuje się bowiem, że dobry warsztat Mroza to za mało aby wydawane przez niego książki okazywały się jedna po drugiej trafionymi wyborami ze strony czytelników. Warto mieć to na uwadze, złote dziecko polskiej literatury też znosi czasem śmierdzące jajka.

Mróz to jedyny polski autor, którego książki czyta mi się tak dobrze, dlatego od samego początku podeszłam do tej historii z dużą chęcią i nastawieniem na coś naprawdę dobrego. Początek wciąga od razu: intrygujący, momentami zaskakujący i celowo wprowadza czytelnika w błąd. Niestety w drugiej połowie książki akcja zaczęła podobać mi się coraz mniej. Tajemnica wydawała się już odkryta (co prawda później okazało się, że nie do końca było tak, jak zakładałam, ale dotyczyło to dosłownie ostatnich stron), przez co całość sprawiała wrażenie sztucznie przedłużonej. Mam też poczucie, że kilka wątków nie zostało do końca wyjaśnionych - nie chcę zostawiać spoilerów, więc nie będę ich wskazywać - a rzekome wyjaśnienie w zakończeniu było dla mnie zrobione zbyt „na szybko”. Zamiast domknąć poszczególne wątki, dostaliśmy finał, który nie do końca miał sens. Zauważyłam również, że nie polubiłam żadnej z postaci, ale mam wrażenie, że był to celowy zabieg autora. Mimo wszystko, z uwagi na moją sympatię do twórczości Mroza i łatwość w czytaniu, nie potrafię dać tej książce mniej niż 4,5.

Poczytuje sobie osobiście za plus fakt, że Remigiusz Mróz wpłata dom swoich powieści bieżące zdarzenia z życia publicznego, problemy, które nawarstwiają się w społeczeństwie i jest o nich głośno. Coraz częściej słychać o oszustwach, wyłudzeniach, przekrętach które zaczynają się od niepozornych wiadomości otrzymywanych na nasze smartfony. Stąd opis książki wydał mi się ciekawy, konkretny, uderzający w aktualne trendy. Czyli pomysł był dobry…. gorzej z wykonaniem.

„Hashtag” to książka, która miała zachwycić, jednak okazała się ogromnym rozczarowaniem. To miał być thriller psychologiczny, który ponownie „miał” trzymać w napięciu, zaskoczyć, wciągnąć, niestety żadnej z tych rzeczy ja osobiście nie doświadczyłem. Już od samego początku, byłem pozytywnie nastawiony i nawet, gdy czułem, że moje uczucia były naprawdę mieszane, to pomimo tego cały czas dawałem tej książce nadzieje, że będzie lepiej, aczkolwiek ku mojemu rozczarowaniu niestety nie było. Muszę przyznać, że nie była to moja pierwsza książka autorstwa Remigiusza Mroza, dlatego nastawiałem się na naprawdę fajną lekturę, zresztą tak też wskazywał opis, że to będzie coś ciekawego, jednak moim zdaniem jest to coś kompletnie niedopracowanego i w rezultacie nieudanego. Historia miała potencjał i nie mówię, że nie, bo wykorzystanie Internetu, czy nietypowe poprowadzenie narracji, było naprawdę dobrym pomysłem, ale wiele kwestii mimo to nie poszły tak jak powinno. Zacznę, więc od narracji to, mimo, że można powiedzieć, że innowacyjna to czułem, że jest wprowadzona bezsensownie, co skutkowało tym, że książkę czytało mi się najzwyczajniej niewygodnie. Na komfort czytania wpłynęło też, na pewno to, że poprowadzona tu akcja jest ogromnie chaotyczna. Ponadto jedną z wielu rzeczy, która tutaj leży jest research, który szczerze mówiąc jest bardzo ubogi, gdyż sam będąc niejako zaznajomiony, z tematem zaburzeń psychicznych, czytając tą powieść miałem uczucie, że coś tu do końca nie gra, więc postanowiłem sam zagłębić się bardziej w temat, jakim jest bulimia. Oczywiście dosłownie po kilku minutach spędzonych na research’u moje podejrzenia okazały się słuszne. Zachowanie głównej bohaterki często kłóciło się z tym, co myśli, co wywoływało u mnie niesamowitą frustrację, przykładem może być to, że osoby chore na zaburzenie odżywiania mają problem z wyrażaniem emocji, jednak Tesa tego się w ogóle nie trzyma i nie raz zdarzało jej się popłynąć i powiedzieć wszystko, co jej w sercu gra. Tak samo często główna bohaterka jest po prostu sprzeczna w swoich uczuciach, bowiem myśli jedno robi drugie, jednak nie tylko ona, i tak jak można się domyśleć moja irytacja rośnie jeszcze bardziej. Dodatkowo mam wrażenie, że nasza główna bohaterka do najmądrzejszych nie należy, świadczy o tym, że w kluczowych zdarzeniach zastanawia się nad błahostkami zamiast działać. Idąc dalej, często wiele wątków wyjaśniane, jest po macoszemu i nie mają one za wiele sensu, a w dodatku są bardzo nieprzekonujące a nawet powiedziałbym, że są spłaszczone. Kolejnym aspektem jest słowo „manipulacja”, które jest niezwykle ważne w tym gatunku i niestety ta ‘manipulacja’ jest tu bardzo kiepska, ponieważ już w 1/4 książki wiedziałem jak się zakończy, więc gdzie tu ta rozrywka? Może to tylko kwestia mnie, ale dla mnie moje myślenie było po prostu logiczne. Absurdalny jest tu także humor, który mnie po prostu odrzucał i kompletnie nie pasował do tego typu historii. No i na koniec schematy, których jest tu naprawdę nie mało i dla mnie były po prostu żenujące, no nie wnosiły nic nowego, chociaż tyle, że autor, chociaż starał się wprowadzić coś nowego, szkoda, że nawet to nie wypaliło.

Czytając uprzednio przed sięgnięciem po tę książkę recenzję w przedmiocie jej wartości miałem wrażenie, że budzi sprzeczne emocje, jedni chwalili za rozrywkę, inni przejechali się po niej za brak wiarygodności. Prawda leży gdzieś po środku, dużo zależy z jakimi oczekiwaniami do niej usiądziemy. osobiście czuję zawód, okazuje się bowiem, że dobry warsztat Mroza to za mało aby wydawane przez niego książki okazywały się jedna po drugiej trafionymi wyborami ze strony czytelników. Warto mieć to na uwadze, złote dziecko polskiej literatury też znosi czasem śmierdzące jajka.

“Hasztag|” skusił mnie poruszoną tematyką, bieżąca jako że sama od czasu do czasu dostaje dziwne SMS y, wiadomości bez treści albo autora, które wskazują na jakieś chore postępy i prowadzą do oszustwa, jak się wydaje! Stosuje taktykę “nie odpisuj, nie czytaj, nie sprawdzaj” więc jest spora szansa, że jeśli to jakiś książę z bajki albo daleki krewny z mielonym spadkiem to sporo mnie w życiu ominie, choć po lekturze “Hasztagu” obawy te wydają się mniej uzasadnione…

Przejdźmy jednak do rzeczy! Miało być fajnie, wyszło jak zwykle. W tej książce nic się nie klei. Fabuła jest rozrzucona po wszelkich możliwych kątach. Bohaterowie? Czuję, jakbym nic o nich nie wiedziała. Tzn. Tesa jest otyła i się poci (o czym wspomina co kilka stron), Krystian biega i jest wykładowcą na Koźminie, a Igor... no jest mężem Tesy. To jest cała wiedza, jaką posiadam o bohaterach tej powieści, która ma ponad 400 stron.

Co do fabuły, to tutaj nic się nie trzyma kupy. Nierzetelny narrator i konstrukcja książki w książce są fantastycznymi zabiegami, ale tylko wtedy, jeśli są dobrze wykonane. Tutaj niestety nie ma to miejsca. Wszystko jest rzucone w jedno miejsce, brak jakichkolwiek sensownych informacji, brak ukazania motywacji postaci... Pomijam już to, jak po macoszemu pokazane są sprawy dotyczące zaburzeń odżywiania czy chorób psychicznych, ale może następnym razem autor powinien trochę bardziej przyłożyć się do researchu i potraktować niektóre tematy z odrobiną wrażliwości. Tyle. Może to aż tyle?
Mnóstwo było takich rzeczy, które sprawiało, że głośno pojękiwałam i przeżywałam tzw.. 'second-hand embarassment'. Np. Tessa mówiąca, że pizza capriciosa ma prawie 3000 kcal. Tak, to prawda, ale taką kaloryczność ma... 1,2kg pizzy. Głupota. A można byłoby jej uniknąć, gdyby podano kaloryczność w poracji na 100g - tak, jak najczęściej się to robi. Ale to pewnie wymagałoby trochę więcej czasu niż wklepanie w wyszukiwarkę 'capriciosa kalorie'. Ech. Tak samo jest z marzeniem Tesy. Chce ona zostać dziennikarką, zajmującą się ważnymi sprawami społecznymi. Super. Świetnie. Tylko, że cierpi ona na fobię społeczna, ma problem z nawiązywaniem kontaktów, uważa, że jest nieatrakcyjna, nie potrafi nawiązać zwykłej rozmowy, ale chce zostać dziennikarką telewizyjną. Oczywiście. Ma to sens. Kolejna sprawa:
kiedy ginie Igor, Tesa nie zdaje się być tym zbytnio przejęta. Wspomina może raz, dwa, ale tak naprawdę zachowuje się tak, jakby zapomniała, że ma męża. Taaaaaaaaa.... Było mnóstwo takich rzeczy, niby pierdółek, które jeszcze bardziej pozbawiały mnie przyjemności z czytania.
Nie można być dobrym ze wszystkiego. Nie można pisać dobrze każdego gatunku literackiego. A tym bardziej nie da się wydać kilku dobrych książek w ciągu roku. W niektórych przypadkach jakość cierpi, a niniejsza książka jest tego dobrym przykładem. Żal, rozczarowanie, wielkie niepocieszona - oto jakie emocje mi obecnie towarzysza, trochę czuje się zrobiona w jajo, wszak Mroza książki mam na półce, znajomi wpadają, każdy cos złapie, przeczyta opis i chce pożyczyć. A potem dzwonią do mnie bo ta czy inna książka wydaje się koszmarem, nie może być jednak inaczej gdy młody autor ma ponad 30 powieści w dorobku….. żyjemy w czasach, gdzie treści jakie napotykamy należy starannie i rzetelnie selekcjonować, niestety również w zakresie literatury. To już nie te czasy mili państwo, gdy każda wydana książka niesie za sobą jakąś wartość.