Gorączka latynoamerykańska

Nowe wydanie renomowanego reportażu o Ameryce Łacińskiej to fascynująca podróż przez region o bogatej i burzliwej historii. Dziś cały świat spogląda na tę część globu, ale żeby ją naprawdę pojąć, niezbędne jest zrozumienie jej przeszłości. Artur Domosławski, znany reportażysta z Polski, zaczął odwiedzać Amerykę Łacińską w latach 90. Obserwował nie tylko spełnienie wielkich społecznych marzeń, ale także brutalne próby ich unicestwienia i ponowne odradzanie się nadziei. Efektem jego podróży jest niezwykła opowieść o rebeliach, przewrotach i codziennych wyzwaniach, z którymi zmagali się zwykli ludzie. Spotkamy tam rebeliantów, wojowników i dyktatorów, a jednocześnie zwykłych ludzi skonfrontowanych z trudnymi wyborami: czy powinni zaangażować się w walkę o lepszy świat, jakimi metodami i w imię czego? Od Kuby po Chile i Argentynę, od Brazylii i Wenezueli po Kolumbię i Meksyk, poznajemy kluczowe postaci tego regionu. Dowiemy się, jakie wydarzenia popchnęły Fidela Castro w stronę Moskwy, dlaczego Ernesto Che Guevara, lekarz z Argentyny, stał się bojownikiem, oraz jaki był stosunek księży rewolucjonistów do Jana Pawła II. Odkryjemy również, kto organizował "szkołę tortur" dla latynoskich wojskowych oraz dlaczego kolejna fala rewolucyjna szybko nastąpiła po poprzedniej, reprezentowana przez postaci takie jak Marcos z Meksyku, Lula z Brazylii i Hugo Chávez z Wenezueli. To dzieło stanowi rozległy reportaż o Ameryce Łacińskiej na przełomie wieków oraz książkę o marzeniach, które mają moc zmieniania rzeczywistości, lecz czasami wiążą się z wysoką ceną. Agnieszka Lichnerowicz opisuje ten reportaż jako dzieło, które zmieniło jej postrzeganie Ameryki Łacińskiej, mimo że od jego wydania minęły ponad dwie dekady. Dziś, w czasach kontrataku imperializmu i społecznych napięć, "Gorączka latynoamerykańska" wciąż jest obowiązkową lekturą. Michał Nogaś z Programu 3 Polskiego Radia podkreśla, że Domosławski na początku XXI wieku mistrzowsko opisał trudną historię Ameryki Południowej oraz podkreślał rolę reporterów w rozliczeniach z przeszłością. Tomasz Pindel docenia, że Domosławski wykorzystał swoje doświadczenia, zarówno te zdobyte z książek, jak i te usłyszane od bezpośrednich świadków wydarzeń. Jego lekki i błyskotliwy styl sprawia, że ten reportaż czyta się niczym wciągającą powieść, choć zawiera jedynie fakty.