Gideon z Dziewiątego

„Gideon z Dziewiątego” to książka, która nie bierze czytelnika za rękę. Raczej łapie go za kołnierz, wrzuca do zimnej krypty i mówi: radź sobie. I trzeba uczciwie powiedzieć, że początek czyta się ciężko. Zostajemy wrzuceni w obcy świat bez instrukcji obsługi: jest Cesarz, są Domy (dziewięć!), nekromanci, kawalerowie, starożytne rytuały i tona nazw własnych, które na starcie potrafią skutecznie zamieszać w głowie. Łatwo się zgubić i przez pierwsze rozdziały bardziej dryfować, niż faktycznie płynąć z fabułą. A jednak… ten chaos jest celowy.

Cesarz potrzebuje nekromantów. Nekromantka z Dziewiątego potrzebuje wojowniczki. A wojowniczka ma miecz, kilka sprośnych gazetek i serdecznie dość grobowego smrodu. Gideon Nav to bohaterka wychowana w miejscu, gdzie życie jest tanie, a śmierć robocza. Otoczona przez skostniałe mniszki, milczących służących i armię szkieletów, marzy tylko o jednym: uciec. Nie zostać kolejną kością w murze Dziewiątego Domu, nie skończyć jako ożywiony trup. Plan jest prosty, spakować miecz, buty i pornoziny, i zniknąć. Problem w tym, że jej odwieczna zmora, Harrowhark Nonagesimus, nie zamierza pozwolić jej odejść za darmo.

Harrow, genialna, okrutna i przerażająco młoda nekromantka zostaje wezwana przez Cesarza, by wziąć udział w śmiertelnych próbach. Nagroda? Nieśmiertelność i potęga u boku Wskrzeszenia. Jest tylko jeden haczyk: żaden nekromanta nie przetrwa bez kawalera. A jedynym mieczem, jaki Dziewiąty Dom ma pod ręką, jest Gideon. Relacja Gideon i Harrow to jedno z najmocniejszych ogniw tej książki. Pełna jadu, sarkazmu, wzajemnej nienawiści i dziwnej, niewypowiedzianej zależności. Ich dialogi iskrzą czarnym humorem, a napięcie między nimi bywa ciekawsze niż same nekromanckie próby.

Kiedy fabuła wreszcie się rozkręca, klimat gęstnieje: pojawia się mrok, brutalność, zagadki i turniej, który bardziej przypomina koszmar niż sprawdzian umiejętności. Druga połowa książki jest zdecydowanie silniejsza, bardziej spójna, bardziej intensywna, momentami naprawdę wciągająca. A zakończenie? Plot twist, którego łatwo się nie spodziewać.

Czy to książka idealna? Nie. Nie jest „nieodkładalna”, nie prowadzi czytelnika łagodnie i wymaga cierpliwości. Jeśli ktoś nie lubi chaosu, nadmiaru nazw i świata, który odsłania się skrawkami, może się odbić już na starcie. Ale jeśli dasz jej czas, odwdzięczy się humorem, charyzmatyczną bohaterką i historią, która zostaje w głowie. „Gideon z Dziewiątego” to niełatwa przeprawa przez kości, nekromancję i sarkazm. Ale dla tych, którzy lubią mroczne klimaty, silne bohaterki i opowieści, które nie idą na skróty, może okazać się bardzo satysfakcjonującą podróżą. 🗡️💀

„Gideon z dziewiątego” to książka, która zaskoczyła mnie i to bardzo. Nie sądziłam, że aż tak spodoba mi się opisana tutaj opowieść o dziewczynie wychowanej wśród mniszek i armii szkieletów.
Gideon nie chciała skończyć jak inni. Nie chciała by jej szkielet ożywiono. Dlatego opuszcza swój Dom. Harrow Nonagesimus to wiedźma, która pragnie nieśmiertelności.
Obie panie potrafią dostarczyć niemałych emocji. Ich wzajemne docinki były genialne i nie jeden raz spowodowały uśmiech na mojej twarzy. Gideon to zadziorna dziewczyna, natomiast Harrow to osoba, która nigdy jej nie będzie dłużna. Są od siebie bardzo różne, ale coś ich do siebie przyciąga.
Oprócz bohaterek, które na pewno nie są płaskimi postaciami, na uwagę zasługuje stworzony przez autorka świat. Jest to świat nekromantów, w którym pełno intryg, tajemnic i porachunków politycznych. A wszystko dzieje się w kosmosie.
„Gideon z dziewiątego” to książka z gatunku, po który rzadko sięgam. Zdecydowałam się na nią i nie żałuję.
Jedyny mały minusik, to początek tej historii. Nieco trudno było mi wciągnąć się w nią. Ale warto było czytać dalej, bo to co wydarzyło się na końcu książki, sprawiło, że kapcie spadły mi z nóg. Już nie mogę doczekać się kolejnej części.