Georgia

Główny bohater to współczesny homo fugiens, ktoś, kto nieustannie poszukuje ucieczki, choć coraz bardziej przypomina homo melancholicus. Ten człowiek stara się wypędzić własną melancholię poprzez nieustanny ruch i przemieszczanie się. Gdyby Gruzja nie była pozbawiona patosu, można byłoby powiedzieć, że ruch oznacza odwagę, a przynajmniej stanowi próbę zmierzenia się z różnorodnymi formami ciemności, głębokimi iluzjami czy zaburzeniami osobowości oraz relacjami z otaczającym światem. Bohater opuszcza Polskę, wyrusza do Gruzji, jak sam to określa, zwija się na pograniczu światów. Nie jest to jednak całkowicie prawdziwe, ponieważ jego ucieczka nie ma jednoznacznego powodu. Owszem, opuszcza kraj z powodu nudy i zmęczenia fantazjami z Tindera oraz nieautentycznym zaangażowaniem w organizację, której był członkiem. Mimo deklaracji obojętności, coś jeszcze go interesuje: śmierć.Georgia to egzystencjalna i generacyjna mikropowieść, która ukazuje niepokoje młodego pokolenia, wkraczającego w świat, gdzie linie między rzeczywistością a sztucznością zanikają. Granice między wzniosłością a codziennością zacierają się, tworząc przestrzeń dla kolekcjonowania powierzchownych wrażeń i płytkich emocji, które dominują nad głębszą refleksją. Gruzja symbolicznie pożera swoich mieszkańców biblijnym ogniem, stawiając pytanie, kto przetrwa w tym niełatwym świecie.