Gallipoli i Bliski Wschód 1914-1918

Konflikt na Bliskim Wschodzie wciągnął kilka znaczących potęg: Turków, Brytyjczyków, Francuzów oraz Rosjan, które dążyły do przejęcia władzy nad terenami kontrolowanymi przez Imperium Osmańskie od XV wieku. To ogromne państwo, często określane jako „chory człowiek Europy”, wciąż panowało nad znaczną częścią regionu. Mimo początkowej neutralności, w październiku 1914 roku pod rosnącą presją dyplomatyczną ze strony Niemiec, Osmanowie przyłączyli się do państw centralnych.Na froncie zakaukaskim tureckie wojska napotkały na silny opór rosyjski. Jednak w trudnych zimowych warunkach bitwy pod Sarıkamış nie zdołali odnieść sukcesu. Do 1916 roku Turcy znaleźli się w odwrocie, a rewolucje w Rosji sprzyjały rozsypaniu tamtejszych sił w regionie. W 1918 roku powstała Armia Islamu otrzymała zadanie zajęcia Baku, ważnego ośrodka z bogatymi złożami ropy, oraz przepędzenia brytyjskich obrońców.W Mezopotamii, początkowe sukcesy osmańskie przeciwko Brytyjczykom zostały szybko zahamowane. Generał Townshend zdecydował o utrzymaniu pozycji w Kut al-Amarze, lecz kapitulacja jego wojsk zmusiła Brytyjczyków do wysłania liczniejszych sił, które zdobyły Bagdad i Mosul. Z kolei ofensywa brytyjska w Palestynie przyniosła znaczące zwycięstwa.Jednym z kluczowych momentów tego konfliktu była bitwa pod Gallipoli. Było to pierwsze od ponad dwóch wieków zwycięstwo sił osmańskich nad zachodnimi krajami Europy. Ta kampania miała głęboki wpływ nie tylko na Turków, ale i na żołnierzy z Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii, którzy brali w niej udział.