Funkcje ustawodawcze Sejmu w kształtowaniu polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1997-2004

Współczesne badania nad wpływem czynników wewnętrznych na politykę międzynarodową państw nie wzbudzają już tak silnych emocji jak kilkadziesiąt lat temu. Chociaż dla wielu zewnętrzne bodźce były kiedyś postrzegane jako główne determinanty zachowań narodowych, James Rosenau już ponad pięćdziesiąt lat temu zasugerował, że wewnętrzne wydarzenia i tendencje również odgrywają istotną rolę w polityce zagranicznej. Dla państw, takich jak Polska, które nie są wielkimi mocarstwami, czynniki zewnętrzne pozostają kluczowe. Efektywne struktury władzy są niezbędne, by prowadzić politykę zagraniczną zdolną do maksymalizacji korzyści i eliminowania zagrożeń.Demokratyczno-liberalne ustroje państw przeszły transformację, w wyniku której nie tylko rząd, ale również parlamenty, zyskały istotne kompetencje w obszarze kreowania polityki zagranicznej. Uprawnienia te dotyczą głównie funkcji kontrolnej i kreacyjnej, ale również pewne aspekty prawodawcze pozwalają parlamentom na wpływanie na politykę międzynarodową. W Polsce, Sejm i Senat mają prawo wyrażania zgody na ratyfikację wybranych umów międzynarodowych przez prezydenta RP, co odbywa się w formie ustawowej.Książka koncentruje się na analizie roli Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w kształtowaniu polityki zagranicznej Polski od momentu przyjęcia Konstytucji w 1997 roku do chwili przystąpienia do Unii Europejskiej. Ten okres to czas kluczowych działań na rzecz integracji Polski z NATO i UE, z czym wiązały się wymierne skutki dla miejsca Polski na arenie międzynarodowej.