Franciszkański charyzmat braterstwa

Zawarte w książce teksty starannie badają, dlaczego od połowy XIII wieku Zakon św. Franciszka znacznie oddalił się od braci laików. Autorzy oferują również diagnozę, jak współczesna eklezjologia mogłaby przezwyciężyć klerykalizację, proponując wizję współpracy świeckich i duchownych oraz postrzeganie życia zakonnego jako działania zgodnie z zasadami Chrystusa dotyczącymi czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Na początku istnienia wspólnota franciszkańska była przede wszystkim złożona z braci laików, bez wyraźnych podziałów społecznych i zawodowych. Zafascynowanie Zakonem przyczyniło się do jego szybkiego wzrostu, osiągając setki, a następnie tysiące członków. Widząc jego potencjał duszpasterski, papież i jego doradcy postrzegali Zakon jako realizację celów Soboru Laterańskiego z 1215 roku. W tej perspektywie Zakon kładł nacisk na specjalistyczne kaznodziejstwo i pracę duszpasterską w rozwijających się miastach, co spotkało się z papieskim poparciem i zwiększoną rolą braci kleryków. Kilka lat po śmierci św. Franciszka wspólnota przekształciła się w zakon zdominowany przez kaznodziejów, uczonych i duszpasterzy, co według współczesnych badań przyczyniło się do rozwoju „klerykalizmu” z jego dalekosiężnymi skutkami.