Fenomen logos eidos

Po epoce filozofii klasycznej, zarówno w starożytności, jak i w średniowieczu, w której to filozofia skupiła się głównie na ontologii, nowożytna filozofia zaczęła przyjmować mentalistyczny paradygmat. Kluczowym pojęciem dla filozofii pokantowskiej, szczególnie w pracach takich jak fenomenologia Edmunda Husserla, stała się świadomość. Zmiana ta, od ontologii do mentalizmu, wynikała z obserwacji krytycznej, która kwestionowała to, co wcześniej było oczywiste. Po zakończeniu drugiej wojny światowej, refleksja filozoficzna zaczęła obracać się wokół języka jako nowego paradygmatu. Ludwig Wittgenstein w „Tractatus logico-philosophicus” stwierdza, że wszelka filozofia to krytyka języka. Ernst Tugendhat z kolei podkreślił, że kluczowym pytaniem filozoficznym staje się pytanie o znaczenie rozumienia zdań. Tym samym filozofia zaczęła traktować badanie języka jako fundament jej współczesnej postaci, jak zauważa Karl-Otto Apel.Niniejsza praca miała na celu zgłębienie tego, czym jest język w kontekście fenomenologicznej filozofii. Osiągnięcie tego celu wymagało najpierw odpowiedzi na pytanie, jak fenomenologia pojmuje sam język. Ostatecznie nie udało się w pełni odpowiedzieć na te pytania, gdyż nawet Edmund Husserl nie wyraził się w tej kwestii jednoznacznie. Praca stanowiła więc próbę rozwinięcia niewypowiedzianych myśli Husserla, starając się wyciągnąć pełny potencjał jego fenomenologicznego projektu, rozumianego zarówno jako transcendentalny, jak i genetyczny. Ze względu na skomplikowanie jego idei oraz różnorodne interpretacje możliwe do wyciągnięcia z jego licznych tekstów, trudno o jednoznaczne odpowiedzi znajdujące pełne uzasadnienie w jego pracach. Jak zauważył Dan Zahavi, obfitość tekstów Husserla czyni prawdopodobnie niemożliwym, aby ktokolwiek przyswoił sobie całokształt jego twórczości, co utrudnia ostateczną interpretację jego myśli. Język, jako trzon filozofii, sprawia, że niemal każde zagadnienie można z nim powiązać.