Faun i kanibale. SB, IPN, sąd III RP – anatomia lustracyjnej psychozy

Życie Rodeo Quarza przypomina jego imię: niespokojne, pełne zwrotów, a każdy błąd może być bolesny. Tym razem los rzuca go w nową stronę, gdy odkrywa, że został umieszczony na liście współpracowników Służby Bezpieczeństwa PRL. Początkowo bagatelizuje tę informację, spodziewając się pomyłki, i próbuje ją zignorować. Chociaż nie chce wikłać się w polityczne rozgrywki i związane z nimi emocje, odczuwa głęboką niechęć wobec przenikliwego badania ludzkiej przeszłości w poszukiwaniu ich błędów i niedoskonałości. Z czasem Rodeo postanawia zająć się sprawą na poważnie i sięga po dokumenty z archiwów IPN, składając odpowiedni wniosek w sądzie powszechnym. Rozprawa sądowa nie tylko ma wyjaśnić, jak doszło do pojawienia się jego nazwiska na liście, ale staje się również podróżą w jego przeszłość, zagłębiając się w labirynt wspomnień. W miarę jak zagłębia się w te zawiłe procesy, Rodeo doświadcza podróży po zaułkach systemu państwowego, podobnej do kafkowskiej wędrówki Józefa K. Zmaga się z mitami, sprzecznościami, lękami, obsesjami i fobiami, które tkwią w polskiej świadomości. Jego podróż konfrontuje go z pojęciami sacrum i profanum, prawdy i fałszu, pozorności i rzeczywistości oraz chwiejnym zrozumieniem wyboru i konieczności.Podczas tej introspektywnej wyprawy towarzyszy mu postać Corneliusa Verusa, alter ego Rodeo, który jednak stanowi jego kontrastujący przeciwieństwo. Cornelius, z charakterystyczną trzeźwością i ironią godną Sokratesa oraz krytycznym zmysłem Zoila, kwestionuje powszechnie uznawane prawdy, nadając im nowe znaczenia. Jego podejście staje się ścieżką prowadzącą Rodeo ku przezwyciężeniu młodzieńczego idealizmu i złudzeń, leczy jego wewnętrzne konflikty, ucząc przy tym wewnętrznego oczyszczenia. Dzięki tej lekcji, Rodeo odkrywa, jak zachować entuzjazm, unikać rozczarowań i goryczy, odnajdując sens i spełnienie w tym, kim jest i co czyni.