Ewa Pohoska (1918-1944). Pisma

Książka, która zbiera pisma Ewy Pohoskiej, rozpoczyna się od jej dziennika intymnego, pisanego w latach 1941-1944. Redaktorka, Izolda Kiec, zadbała o krytyczne wydanie dziennika, opatrzone przypisami oraz komentarzami kontekstowymi i edytorskimi. Na końcu tomu znajduje się faksymile dokumentu, co pozwala czytelnikom na osobistą i nieprzerwaną rozmowę z autorką poprzez jej ręczne zapiski, skreślenia i poprawki. Właśnie te szczegóły, jak wyrwane kartki czy pozostałe żółte, puste strony zeszytu, na których pojawiają się ledwie widoczne linie, dodają autentyczności. Wydanie dziennika poszerzono o dramat "Schyłek amonitów" oraz artykuły opublikowane w konspiracyjnych gazetach, które Pohoska pisała w tym samym czasie. Znaleźć można także przedwojenne utwory, takie jak wiersze i opowiadania opublikowane w młodzieżowym piśmie Koniczynka. W tomie umieszczono również utwory o niepewnym autorstwie, które prawdopodobnie należą do Pohoskiej. Izolda Kiec, we wstępie do książki, zastanawia się nad tożsamością autorki i podkreśla znaczenie jej twórczości, której głos zamilkł osiemdziesiąt lat temu. Wydanie jest wzbogacone o reprodukcje plastycznych prac Pohoskiej.Kiedy zaczynałam pracę nad tym projektem trzy lata temu, obawiałam się, że czas zatrze ślady bytności Ewy Pohoskiej, znikną słowa, a ludzie związani z jej historią przepadną. Dziś, oddając pierwszą książkę przedstawiającą spuściznę artystyczną i osobistą Ewy, jestem bogatsza o doświadczenia w odkrywaniu pustki po tamtych dniach. Przez te lata odgadywałam świat Pohoskiej spod warstw nieznanego czasu, starając się ukazać okno do jej życia. Marzyłam, aby książka, która nosi tytuł od pierwszego zdania intymnego dziennika Pohoskiej, była kluczem do jej świata, by wskrzesiła jej myśli i emocje, prowadziła czytelnika do jej pokoju, świadczyła, że choć puste, te miejsca są pełne żywych wspomnień, zapachów, dźwięków i wrażeń – życia samego.