Dziesięć lat romansu

„Dziesięć lat romansu” Erin Somers to powieść, która nie krzyczy emocjami - ona je sączy powoli, dzień po dniu, myśl po myśli. Poznajemy Erin, kobietę, która z zewnątrz ma wszystko poukładane: rodzinę, dom, stabilność. Jednak jedno spotkanie na zebraniu dla młodych rodziców sprawia, że w jej bezpiecznej codzienności pojawia się rysa. Sam. Nie jako burza, raczej jako cichy niepokój, który zostaje na długo.

To, co najbardziej mnie poruszyło, to fakt, że ta historia nie opiera się na gwałtownych gestach czy zakazanych pocałunkach. Tu napięcie buduje się latami. Spojrzenia, myśli, niedopowiedzenia. Erin tworzy w głowie alternatywną wersję rzeczywistości, w której pozwala sobie na uczucia, na które w prawdziwym życiu nie ma miejsca. A rzeczywistość? Jest zwyczajna. Wspólne szkoły dzieci, przyjaźń rodzin, spotkania przy kawie.

Autorka z dużą wrażliwością pokazuje, jak cienka jest granica między lojalnością a tęsknotą, między „tak powinno być” a „tak naprawdę czuję”. To książka o wyborach, które odkładamy na później, o marzeniach schowanych głęboko, bo nie pasują do życia, które już zbudowaliśmy. I o tym, że czasem największy romans rozgrywa się wyłącznie w głowie.

To historia dla tych, którzy lubią emocje podane subtelnie, z nutą ironii i ogromną uważnością na codzienność. Dla czytelników, którzy wiedzą, że cisza potrafi być głośniejsza niż dramat.