Dzieje wojny żydowskiej przeciwko Rzymianom

Józef Flawiusz, właściwie Titus Flavius Iosephus, urodził się w Jerozolimie w 37 roku jako członek pierwszej klasy kapłańskiej Joariba. W 64 roku udał się do Rzymu, gdzie spędził trzy lata. Wrócił do rodzinnego kraju w 66 roku, na początku żydowskiego powstania przeciwko Rzymowi. Flawiusz zaangażował się w walkę, dowodząc siłami powstańczymi w Galilei, lecz w 67 roku trafił do niewoli. Dwa lata później został uwolniony przez Wespazjana, który nadał mu nazwisko Flavius i przyznał obywatelstwo rzymskie. Poświęcił się potem pisarstwu, tworząc m.in. takie dzieła jak "Dawne dzieje Izraela" czy "Autobiografia". Jego najważniejszym dziełem jest "Wojna Żydowska", opisująca okres od powstania żydowskiego przeciwko Antiochowi IV Epifanesowi po przejęcie władzy przez Heroda Wielkiego. Historia rozciąga się na stuletni okres rządów dynastii Machabeuszy oraz ich późniejszą zależność od Rzymu. Zawiera również opisy upadku państwowości żydowskiej po oblężeniu Jerozolimy i zburzeniu Świątyni, które miały miejsce po kolejnym żydowskim powstaniu przeciwko Rzymowi, niosącym ogromne zniszczenia.