Dwie próby o literaturze

W całej twórczości "Genesis z Ducha" Juliusza Słowackiego dostrzec można głębokie powiązanie między procesem życia organicznego a materialnym aspektem istnienia. Aby osiągnąć ten efekt, Słowacki musiał odejść od tradycyjnego postrzegania rzeczywistości jako zbioru stałych obiektów i uniknąć ujęcia tego świata w sztywne kategorie językowe i literackie, które były wtedy powszechne. "Genesis" nie jest jedynie projektem rozwijającym się w czasie, lecz stanowi dynamiczne działanie na rzecz postępu, podobne do heglowskiej idei "pojęć w ruchu". Polega to na systematycznym rozmywaniu i demontażu sztywnego obrazu świata, jaki kreuje język.Kompleksowe fragmenty zapisków, szkiców oraz urwane w pół poetyckie pomysły i notatki Słowackiego stanowią świadectwo jego kreatywnego wysiłku, które sprawiały niemałe trudności wydawcom i badaczom. Można je postrzegać jako pozostałości pracowni twórczej, w której rozwijała się procesualna wizja świata. Istnieje możliwość, że ostatnie lata życia Słowacki poświęcił na stworzenie zupełnie nowego języka opisu rzeczywistości. Ta próba, choć nie w pełni zakończona sukcesem, pozostawiła nam wiele fragmentów wokół jedynego ukończonego dzieła, jakim jest "Genesis z Ducha".