Dom orchidei Wydanie kieszonkowe

31-letnia pianistka koncertowa Julia Forrester traci męża Xaviera i syna Gabriela w tragicznym wypadku drogowym, który całkowicie ją załamuje. Ucieka z Francji do Anglii, gdzie opiekuje się nią starsza o trzy lata siostra Alicja. Chcąc kupić prezent urodzinowy dla ojca, siostry udają się na aukcję w posiadłości Wharton Park, gdzie pracowali i mieszkali już ich dziadkowie. Julia spotyka tam Kita Crawforda, którego poznała już w dzieciństwie, a który remontuje starą chatę jej dziadków. Podczas remontu Kit natrafia na stary pamiętnik, który podobno należał do dziadka Julii, Billa. Następnie wyrusza, by dowiedzieć się czegoś więcej o swojej babci Elsie, która wciąż żyje, i wkrótce musi stawić czoła kilku dobrze strzeżonym sekretom na temat swojej rodziny.

Dom orchidei składa się z dwóch połączonych ze sobą wątków narracyjnych: teraźniejszości i przeszłości lat 40. Teraźniejszość opowiada historię Julii i Kita. Przeszłość dotyczy dziadków Julii i przodków Kita. Posiadłość Wharton Park jest sceną, na której rozgrywa się akcja; jest prawdziwą siłą napędową powieści. To miejsce, które wiele znaczyło dla rodziny Crawfordów, scena radosnych wydarzeń, zdrad, dramatycznych wydarzeń. Jest to swego rodzaju lustro, w którym można odnaleźć siebie i wspomnienia skomplikowanej przeszłości, której echa w teraźniejszości są bardziej żywe niż kiedykolwiek. Julia jest zmęczoną i pokonaną kobietą. Straciła to, co było dla niej najdroższe, musi zacząć od nowa, znajdując odpowiednie bodźce. Odnalezienie Kita, którego poznała, gdy byli jeszcze dziećmi, daje jej energię, której potrzebuje, odpowiedni wkład, by pogodzić się z tym, co zostawiła za sobą, a raczej z tym, od czego uciekła. W Domie orchidei poruszono naprawdę wiele tematów. Aspekt rodzinny jest z pewnością istotny, ponieważ rodzina jest postrzegana zarówno jako bezpieczne schronienie, jak i jako dolina kłamstw, z której można uciec. Równolegle podkreślane jest macierzyństwo, poczucie straty, chęć podążania za swoimi pasjami, walka o to, w co się wierzy. Dom orchidei Lucindy Riley to dzieło łączące w sobie elementy powieści historycznej, edukacyjnej i sagi rodzinnej. Lektura, którą, mimo jej objętości, można pochłonąć w kilka dni. Opisane wydarzenia z przeszłości nieco zakłócają fabułę. Relacje o wojnie i jej konsekwencjach dla żołnierzy zakłóca swobodną narrację, tworząc oddzielną powieść w powieści.

Lucinda Riley doskonale wie, jak szczegółowo i obrazowo przedstawić krajobrazy Anglii i Tajlandii, nie wdając się w długie dygresje. Powieści przyświeca wiele sprzecznych emocji, takich jak żal, nienawiść, miłość, przyjaźń, ale także zemsta i strach. Czytelnik zostaje zabrany na prawdziwą podróż. Wszystkie wątki na końcu płynnie łączą się w zamknięte koło, pozostawiając po sobie wspaniałą historię, która bardzo mi się podobała. Z pewnością przeczytam kolejne książki tego autora.

„Dom orchidei” ma w sobie coś takiego, że niby człowiek wie, czego się spodziewać po Lucindzie Riley, a i tak daje się wciągnąć. U mnie to nie było w ogóle czytanie na zasadzie „o, kolejna ładna saga”, tylko bardziej takie: okej, już siedzę w tym domu, w tej przeszłości, w tych wszystkich niedopowiedzeniach i teraz chcę wiedzieć, co tam się właściwie stało. Wharton Park robi robotę. Serio. Ten dom ma taki ciężar, że prawie czuć kurz, wspomnienia i te wszystkie stare rodzinne historie, których nikt normalnie nie chce opowiadać do końca.

Julia też mi pasowała, chociaż nie jest jakąś super wyrazistą bohaterką z przytupem. Raczej taka, która wraca w miejsce dzieciństwa i trochę po omacku składa siebie od nowa. I to działa, bo nie jest sztucznie dramatyczna. Po prostu ma w życiu bałagan, wraca do domu, a tam okazuje się, że bałagan jest jeszcze starszy niż ona. To mi się podobało, bo nie było tu aż takiego „romansowego cukru”, jakiego czasem można się spodziewać.

Najlepsze są dla mnie te przeskoki między teraźniejszością a przeszłością. Bez tego książka by mi pewnie siadła dużo słabiej, a tak to naprawdę się to ciągnie przyjemnie. Jedna warstwa odkrywa drugą i człowiek ciągle ma to poczucie, że jeszcze nie dostał wszystkiego. Fajnie też wyszło to, że przeszłość nie jest tu tylko ozdobnikiem. Ona serio wpływa na to, co dzieje się teraz. I to lubię najbardziej, kiedy stara historia nie jest tylko „dodatkiem”, ale czymś, co wszystko spina.

Nie powiem, że książka jest bez wad, bo nie jest. Początek jest trochę taki… rozkręcający się na siłę. Trzeba wejść w ten rytm. Momentami miałem wrażenie, że autorka za bardzo lubi się rozsmakować w klimacie i trochę przeciąga niektóre rzeczy. Ale z drugiej strony właśnie za ten klimat ją się w sumie czyta, więc no, nie mogę narzekać za mocno.

I jeszcze jedno, bo to mi zostało w głowie najbardziej: ta historia ma taki rodzaj smutku, który nie wali po twarzy, tylko siedzi gdzieś z boku i robi swoje. To nie jest książka, po której człowiek ma ochotę rzucać cytatami. Bardziej taka, po której się przez chwilę siedzi i myśli, że ludzie naprawdę potrafią przez lata nosić w sobie rzeczy, o których nikt nie wie. I że dom czasem pamięta więcej niż rodzina.

Ogólnie? Dobre, klimatyczne, trochę za długie, ale wciąga. Taki romansowo-sagowy comfort read z cieniem czegoś cięższego pod spodem. I właśnie dlatego mi siadło.

Otrzymałam „Dom orchidei” od przyjaciółki w prezencie i muszę przyznać, że na początku zupełnie mnie nie zainteresowała. Ani okładka, ani grubość książki, ani opis z tyłu nie przypadły mi do gustu. Jednak ponieważ nie chciałam być niewdzięczna i narazić się na kłopotliwe pytania ze strony przyjaciółki, zmusiłam się do jej przeczytania i mogę powiedzieć, że zdecydowanie nie żałuję!

Treść: Główna bohaterka, Julia Forrester, podczas wizyty w ukochanym Wharton Park otrzymuje pamiętnik swojego dziadka. I od tego momentu zaczyna się ekscytująca i tajemnicza podróż. Elsie, jej babcia, opowiada Julii chwytającą za serce historię, a po drodze między Kitem, nowym właścicielem Wharton Park, a Julią zaczyna iskrzyć. Ta odkrywcza podróż prowadzi ich nie tylko do czasów wojny, ale także do Tajlandii. Julia jest sympatyczną główną bohaterką, która została ciężko doświadczona przez los i po roku nadal jest zakorzeniona i odizolowana od innych ludzi, w tym od rodziny. Dopiero ponowne spotkanie z Kitem Crawfordem na aukcji w Wharton Park i odnalezienie starego pamiętnika powoli przywraca ją do życia. Kit Crawford, odtwórca roli męskiej, jest bardzo opiekuńczą osobą, która szybko czuje sympatię do Julii i ofiarnie się nią opiekuje, gdy ta ciężko zachoruje. On daje jej nowe siły i wsparcie, którego potrzebuje po roku życia w odosobnieniu.

Akcja „Domu orchidei” rozgrywa się w teraźniejszości, ale cały czas pojawiają się retrospekcje do przeszłości, do czasów wojny. Uważam te retrospekcje za bardzo interesujące i bardzo dobrze przedstawione. W ogóle myślę, że jest to jeden z atutów Lucindy Riley - wszystko jest opisane bardzo efektownie i od razu poczułam się przeniesiona na miejsce wydarzeń i mogłam sobie wszystko dokładnie wyobrazić. Postacie były szczegółowo nakreślone, nastrój dobrze oddany i w żadnym momencie nie miałam wrażenia, że książka się przeciąga. Wręcz przeciwnie - jak na mój gust skończyło się zdecydowanie za szybko. Nie przychodzi mi w zasadzie nic negatywnego, co mogłabym powiedzieć na temat książki. Bardzo cieszę się, że podarowała mi ją przyjaciółka i przyznaje, że już kupiłam na stronie kolejną książkę Lucindy Riley (stąd moja recenzja). Serdecznie polecam „Dom orchidei” <3

31-letnia pianistka koncertowa Julia Forrester traci męża Xaviera i syna Gabriela w tragicznym wypadku drogowym, który całkowicie ją załamuje. Ucieka z Francji do Anglii, gdzie opiekuje się nią starsza o trzy lata siostra Alicja. Chcąc kupić prezent urodzinowy dla ojca, siostry udają się na aukcję w posiadłości Wharton Park, gdzie pracowali i mieszkali już ich dziadkowie. Julia spotyka tam Kita Crawforda, którego poznała już w dzieciństwie, a który remontuje starą chatę jej dziadków. Podczas remontu Kit natrafia na stary pamiętnik, który podobno należał do dziadka Julii, Billa. Następnie wyrusza, by dowiedzieć się czegoś więcej o swojej babci Elsie, która wciąż żyje, i wkrótce musi stawić czoła kilku dobrze strzeżonym sekretom na temat swojej rodziny.

Dom orchidei składa się z dwóch połączonych ze sobą wątków narracyjnych: teraźniejszości i przeszłości lat 40. Teraźniejszość opowiada historię Julii i Kita. Przeszłość dotyczy dziadków Julii i przodków Kita. Posiadłość Wharton Park jest sceną, na której rozgrywa się akcja; jest prawdziwą siłą napędową powieści. To miejsce, które wiele znaczyło dla rodziny Crawfordów, scena radosnych wydarzeń, zdrad, dramatycznych wydarzeń. Jest to swego rodzaju lustro, w którym można odnaleźć siebie i wspomnienia skomplikowanej przeszłości, której echa w teraźniejszości są bardziej żywe niż kiedykolwiek. Julia jest zmęczoną i pokonaną kobietą. Straciła to, co było dla niej najdroższe, musi zacząć od nowa, znajdując odpowiednie bodźce. Odnalezienie Kita, którego poznała, gdy byli jeszcze dziećmi, daje jej energię, której potrzebuje, odpowiedni wkład, by pogodzić się z tym, co zostawiła za sobą, a raczej z tym, od czego uciekła. W Domie orchidei poruszono naprawdę wiele tematów. Aspekt rodzinny jest z pewnością istotny, ponieważ rodzina jest postrzegana zarówno jako bezpieczne schronienie, jak i jako dolina kłamstw, z której można uciec. Równolegle podkreślane jest macierzyństwo, poczucie straty, chęć podążania za swoimi pasjami, walka o to, w co się wierzy. Dom orchidei Lucindy Riley to dzieło łączące w sobie elementy powieści historycznej, edukacyjnej i sagi rodzinnej. Lektura, którą, mimo jej objętości, można pochłonąć w kilka dni. Opisane wydarzenia z przeszłości nieco zakłócają fabułę. Relacje o wojnie i jej konsekwencjach dla żołnierzy zakłóca swobodną narrację, tworząc oddzielną powieść w powieści.

Lucinda Riley doskonale wie, jak szczegółowo i obrazowo przedstawić krajobrazy Anglii i Tajlandii, nie wdając się w długie dygresje. Powieści przyświeca wiele sprzecznych emocji, takich jak żal, nienawiść, miłość, przyjaźń, ale także zemsta i strach. Czytelnik zostaje zabrany na prawdziwą podróż. Wszystkie wątki na końcu płynnie łączą się w zamknięte koło, pozostawiając po sobie wspaniałą historię, która bardzo mi się podobała. Z pewnością przeczytam kolejne książki tego autora.