Doliniacy

Marian Podgóreczny, autor książki, swoją działalność konspiracyjną rozpoczął w Obwodzie AK Nieśwież, znanym także jako Strażnica, który znajdował się w okolicach Zaostrowiecza, skąd pochodził. Od młodych lat był zaangażowany w działalność harcerską w ramach AK. W 1944 roku dołączył do 27 pułku ułanów AK, gdzie walczył pod pseudonimem "Żbik". Przez pewien czas podążał bojową ścieżką wraz ze Zgrupowaniem Stołpecko-Nalibockim AK, dowodzonym przez porucznika Adolfa Pilcha, znanego jako "Góra" czy "Dolina". Brał udział w walkach z okupantami w Puszczy Nalibockiej, a następnie wziął udział w Powstaniu Warszawskim w Puszczy Kampinoskiej. Po klęsce pod Jaktorowem, gdy Grupa Kampinos została rozbita 29 września 1944 roku, wraz z por. Doliną przekroczył Pilicę, by walczyć dalej w 25 pułku piechoty AK, a następnie w kadrowym oddziale Doliniaków. Na jego drodze walki poległo wielu jego towarzyszy broni.Podgóreczny przez lata zbierał materiały dotyczące historii swojego oddziału, których owocem była książka zatytułowana "Doliniacy. Niezwykłe dzieje Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego". W opisywanych wydarzeniach często brał udział osobiście albo znał bezpośrednio ich świadków. Jego wiedzę wzbogaciły dokumenty archiwalne i wywiady, w tym rozmowa z Adolfem Pilchem po jego powrocie z emigracji. Dzięki temu powstało dzieło przedstawiające działalność oddziałów porucznika Pilcha i jego poprzedników, takich jak porucznik Kasper Miłaszewski i major Wacław Pełka. Podgóreczny, jako osoba pochodząca z Kresów, miał unikalne zrozumienie specyfiki tych ziem i komplikacji II wojny światowej, w tym relacji polsko-sowieckich i ich wpływu na stosunki polsko-niemieckie.Historia Zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego AK, jaką przedstawił Marian Podgóreczny, jest jednym z najchlubniejszych rozdziałów polskiej partyzantki czasów wojny. Działała ono najdłużej spośród dużych jednostek partyzanckich Armii Krajowej, z 19 miesiącami nieprzerwanych działań bojowych. Ich osiągnięcia to około 230 akcji zbrojnych. Mimo trzech rozbić – zarówno przez Niemców, jak i partyzantkę sowiecką – oddziały zawsze się odradzały i kontynuowały walkę. To świadectwo niebywałego poświęcenia i determinacji żołnierzy-ochotników. Ostateczny szlak bojowy oddział Doliniaków zakończył w styczniu 1945 roku w okolicach Piotrkowa Trybunalskiego. W latach 1943-1944 przez szeregi Zgrupowania przewinęło się około 1500 żołnierzy AK.