Dno oka. Eseje o fotografii

Po lekturze esejów Wojciecha Nowickiego, niczym Gargantua, miałem wrażenie, że zamiast jednej książki "Dno oka" przeczytałem ich cały tuzin, a może i znacznie więcej. Takie wrażenie tworzy niezwykłe skupienie Nowickiego na fotografii, które przedstawia z głębią i zrozumieniem emocjonalnym, nie stroniąc przy tym od wyrażenia swoich spostrzeżeń. Ten harmonijny balans pomiędzy rozległą wiedzą a ekspresją emocjonalnych doznań przemienia jego dzieło w jedną z najlepszych polskich publikacji o sztuce fotografii. Komentarze na temat książki potwierdzają to niezwykle dobitnie.Michał Paweł Markowski zauważa, jak wiele Nowicki widzi w zdjęciach, tęskniąc do zrozumienia ich istoty, a mimo to nie milknie, lecz dzieli się swoimi przemyśleniami, co czyni książkę wyjątkową. Bogdan Dziworski podkreśla bogactwo tekstu i siłę opisów, które są na tyle żywe, że poruszają wyobraźnię czytelnika. Natomiast Kuba Dąbrowski zwraca uwagę, że książka ta nie jest akademickim wykładem o fotografii, lecz dogłębną eksploracją konkretnych zdjęć, ukazującą ich sens i konstrukcję, na bazie której autor rozwija swoje intelektualne refleksje. Ten oryginalny sposób podejścia, charakterystyczny dla Wojciecha Nowickiego, czyni książkę naprawdę wyjątkową w swojej kategorii.