Córka krwawych. Czarne kamienie. Tom 1

Jak polubić książkę, która jest chora, dziwna, ma za dużo bohaterów i jest w zasadzie, ohyda? Cóż, po prostu się to lubi. Szczególnie jeśli napisała ją Anne Bishop.

Przyznaję, że już po kilku stronach kusiło mnie, by rzucić książkę w kąy. Anne Bishop zbudowała w „Córce Krwawych” świat pełen magii, mocy i piękna, ale tak wiele początkowych scen przedstawiało okrucieństwo władzy i przywilej doskonałości, że czułam się odpychana. Było dodatkowo wiele do ogarnięcia. Trzy światy, między którymi przez niektórych możliwe są podróże. Wiele poziomów zdolności magicznych - mierzonych i pokazywanych przez kolory klejnotów noszonych przez Krwawych. Cztery poziomy istnienia. Przede wszystkim dwie płcie Krwi, zaangażowane w walkę o władzę, która stoi na drodze miłości i zatruwa seks. Mężczyźni (i niektóre kobiety) mają obsesję na punkcie głównej bohaterki, Jaenelle, która zmieniła ich życie w chwili, gdy weszła do ich świata. Cała ich egzystencja kręci się wokół niej i jej szczęścia. Ci źli pragną jej dla jej wielkiej mocy, podczas gdy ci dobrzy chcą ją po prostu dobrze wychować, aby mogli jej służyć. Jest to słodkie i dziwne zarazem. Tak też można opisać interakcje między Jaenelle a Daemonem. Jaenelle jest w tej książce dzieckiem i choć jest jedną z głównych postaci, nigdy nie jest nam dana jej perspektywa. Zatem wszystko, co o niej wiemy, to to, co zostaje nam opowiedziane z perspektywy innych bohaterów, utrzymując ją pod zasłoną tajemnicy i tym samym zwiększając fascynację, jaką do niej czujemy, we wszystkim podobną do tego, co czują inni bohaterowie. Daemon jest bohaterem romantycznym, ale jak nic w tej historii nie jest konwencjonalne, tak i Daemon nie jest. To właśnie jego charakterystyka skłoniła mnie do przemyśleń i refleksji nad odwróceniem ról w tej historii (kobiety są płcią dominującą). Często myślałam o Daemonie jako postaci o najbardziej kobiecych cechach, przy wszystkich jego predyspozycjach do bycia uległym przed Jaenelle. Czarne charaktery w tej historii to głównie kobiety, ale są też czarne charaktery słabszej płci, które z racji tego, że są, znajdują obejście systemu i nadają kształt i życie swoim perwersjom.

Wydaje mi się, że zrozumiałam świat, który stworzyła Bishop w „Córce krwawych”. Na pewno nie ułatwiła mi tego zadania. To świat brutalny, niemoralny, zdeprawowany i dziki. Szokował mnie i przyprawiał o mdłości, ale dzięki temu też trzymał mnie w napięciu. Wiele zawiłości nie zostało wyjaśnionych, ale rzuconych czytelnikowi do rozkminy. Bohaterowie są w większości stereotypowi, ale jest to dzieło dark fantasy i w dziwnym świecie, z dziwnymi mocami, ulgę przynosi posiadanie znajomych postaci, które prowadzą nas przez historię. „Córka krwawych” to szybko rozwijająca się książka, osadzona w skomplikowanym świecie, i zajęło mi kilka rozdziałów, aby zrozumieć działanie magii i mocy oraz relacje między głównymi postaciami. Cieszę się, że podjęłam ten wysiłek i zaufałam autorowi, bo to dobra historia, dobrze opowiedziana. To książka o magii, nadziei, sile, cierpliwości i miłości. To także książka o krwi, torturach, morderstwach, molestowaniu dzieci i gwałtach. Z tych powodów to nieco trudna do zaakceptowania powieść. 

Dałam "Córce Krwawych" 4 gwiazdki, bo uważam, że jest naprawdę wyjątkowa i dziwaczna, a walka o władzę naprawdę mnie wciągnęła. Myślę, że styl Bishopa jest czymś, co zachęca, aby kontynuować czytanie i pod koniec chciałam przeczytać następną część i dowiedzieć się więcej.

Zajęło mi trochę czasu, aby połapać się w książce. Myślę, że to w dużej mierze dlatego, że zabrakło dogłębniejszego wyjaśnienia świata i systemu magii. Czułem się jakbym ciągle błądził. Pojawia się nam zupełnie nowy, odrębny świat, znikąd i jesteśmy zmuszeni do jego bardzo szybkiego przyswojenia. Do tego dochodzą częste przeskoki czasowe, przez co miałem problem z odnalezieniem się w ramach czasowych.

Kultura w książce jest bardzo dziwna, a struktura i hierarchia społeczna (oparta na kastach, randze społeczno-ekonomicznej i klejnotach) jest skomplikowana i trudna do zrozumienia i śledzenia. Poza tym „Córka krwawych” to mroczny, pokręcone fantasy, w którym pojawiają się praktycznie wszystkie rodzaje istot z innego świata, jakie można sobie wyobrazić (i niektóre, o których nigdy nie pomyśleliście). Ciekawym aspektem świata stworzonego przez Bishop był fakt, że role płciowe zostały odwrócone. Kobiety w tym świecie swobodnie wykorzystywały seksualnie mężczyzn (przez większość czasu bez ich zgody), a najwyższą władzą rządzącą była kobieta. 

W „Córce krwawych” początkowo natrafiamy na kilka postaci, które wydają się nie mieć między sobą żadnych powiązań, by później dowiedzieć się, że wszystkie mają jedną wspólną cechę, czekają na Czarodziejkę - niektórzy z mniej dobrymi intencjami niż inni - i to właśnie ta postać i jej przeznaczenie w jakiś sposób połączy wszystkie pozostałe. W świecie stworzonym przez Anne Bishop bohaterowie są bardzo złożeni, wielowarstwowi - ludzie, którzy na zewnątrz są zimni, lodowaci, mogą mieć zdolność kochania i chronienia w sposób zagrażający życiu innych, ale także osoby, które w świetle społeczeństwa są ludźmi godnymi szacunku, ale w końcu mają drugą twarz i mroczne intencje. Mimo, że miałem już styczność ze zdolnościami autorki, jeśli chodzi o kreowanie światów, mogę powiedzieć, że byłem całkowicie zaskoczony tym nowym światem. Nie ma nic wspólnego z „Efemerą”, bohaterowie, geografia, zwyczaje różnych ludów to coś zupełnie innego niż to, co znałem z innych książek Bishop.

„Czarne Kamienie” są wyjątkową mroczną literaturą fantasy i mogą nie być idealne dla tych, którzy szukają old schoolu.. Jest mroczna i wypełniona mnóstwem naprawdę nikczemnych rzeczy. Jest sadyzm, śmierć, sceny kazirodztwa, sceny. Jednak jest to również świat wypełniony miłością, gdy Jaenelle porusza się po całym świecie i dotyka serc każdego, kogo spotyka.

Nie da się poznać tego świata, a tym bardziej bohaterów szczegółowo w tej pierwszej książce. Wierzę, że w pozostałych jest jeszcze wiele do powiedzenia i ujawnienia. A że jestem dość ciekawski, nie będę się tu zatrzymywał. :)