Ciemność

Z „Ciemnością” miałem tak, że niby wiedziałem, w co się pakuję, bo Karikę już trochę znam, ale i tak mnie zaskoczył. Zacząłem czytać wieczorem, tak na spokojnie, kilka rozdziałów przed snem, a skończyło się na tym, że siedziałem dłużej niż planowałem, bo coś mnie trzymało w tej historii. Nie akcja jako taka, tylko klimat, ten jego charakterystyczny, gęsty, trochę duszny, który powoli zaczyna oblepiać wszystko dookoła. Punkt wyjścia jest prosty, aż za prosty. Facet, scenarzysta, ucieka w góry, żeby odpocząć, poukładać sobie życie, odciąć się od problemów. Brzmi znajomo. I przez chwilę naprawdę myślałem, że pójdzie to w przewidywalnym kierunku. Tylko że Karika robi coś odwrotnego, zamiast przyspieszać, zwalnia i zaczyna dokręcać śrubę małymi rzeczami. Najpierw cisza. Potem jakieś drobne zakłócenia, hałas, brak prądu, dziwne przeczucie, że coś jest nie tak. I jeszcze przez moment można to zignorować, wytłumaczyć sobie racjonalnie. Problem zaczyna się wtedy, kiedy tych momentów robi się za dużo i przestają do siebie pasować. Bohater zaczyna się gubić, a razem z nim czytelnik, bo nagle nie wiadomo, co jest realne, a co już tylko w jego głowie. I to jest dla mnie największy plus tej książki, brak jasnych odpowiedzi, brak prowadzenia za rękę, trzeba się w tym odnaleźć samemu. Bardzo podeszło mi też to, że tutaj groza nie opiera się na czymś wyraźnie nadprzyrodzonym, tylko na sytuacji, izolacji, zmęczeniu, zimnie i tym, jak działa ludzki umysł pod presją. Góry nie są tłem, tylko czymś, co realnie wpływa na bohatera, przytłacza go, odcina i powoli rozbija. Momentami aż czułem ten chłód, tę pustkę, to napięcie, które narasta bez jednego konkretnego punktu zapalnego. I to działało. Jednocześnie nie powiem, że wszystko było idealne, bo były fragmenty, które trochę się dłużyły, takie zawieszenie, gdzie klimat dalej był, ale akcja jakby stała w miejscu i można było poczuć lekkie zmęczenie. Końcówka też zostawiła mnie z mieszanymi odczuciami, z jednej strony pasuje do tej historii i jej rozmytej, niepewnej natury, z drugiej miałem ochotę na coś bardziej konkretnego, mocniejszego uderzenia na koniec. Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że takie zakończenie było po prostu spójne z całością. „Ciemność” nie próbuje straszyć w prosty sposób, nie epatuje efektami, tylko powoli wchodzi do głowy i tam zostaje. I nagle zwykła cisza przestaje być neutralna, a ciemność to już nie tylko brak światła. Jeśli ktoś lubi historie, które bardziej niepokoją niż straszą, które wymagają trochę cierpliwości, ale w zamian zostawiają coś na dłużej, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.