Caught Up. Windy City. Tom 3

„Caught Up” - Liz Tomforde
Ocena: 4,8/5
Recenzja:
Szczerze? Nie spodziewałam się, że ta część aż tak mnie pochłonie. Byłam przekonana, że już wiem, czego mogę się spodziewać po tej serii, że nic mnie nie zaskoczy. A jednak „Caught Up” wciągnęło mnie bez reszty. To była świetna książka - ciepła, emocjonalna, momentami rozczulająca do granic możliwości. I choć seria Windy City już wcześniej skradła kawałek mojego serca, tutaj przepadłam całkowicie. A Kai Rhodes? Chyba właśnie został moim ulubionym męskim bohaterem całej serii.
Zanders? Ryan? Wybaczcie.
Kai to gwiazda baseballu z Chicago, ale jego największa walka nie toczy się na boisku. Jako samotny ojciec piętnastomiesięcznego Maxa próbuje pogodzić zawodową karierę z wychowaniem syna. I to nie jest wyidealizowany obrazek. Kai jest zmęczony, spięty, nadopiekuńczy, momentami wręcz zbyt kontrolujący. Jednak im lepiej poznajemy jego przeszłość, tym mocniej rozumiemy, skąd to wszystko się bierze.
W wieku piętnastu lat został praktycznie sam z trzynastoletnim bratem Isaiahem po tragicznej śmierci matki w wypadku. Ojciec pogrążył się w alkoholizmie, a dom przestał być bezpieczną przystanią. Kai, którym sam był przecież jeszcze dzieckiem musiał stać się dorosłym. Wziął odpowiedzialność za brata, jego edukację, jego przyszłość. Robił wszystko, by obaj wyszli na ludzi. I wyszli. Ta relacja braterska jest jednym z najmocniejszych fundamentów tej historii. To właśnie ona tłumaczy, dlaczego Kai tak panicznie boi się zawieść jako ojciec. On już raz dźwigał na barkach czyjeś życie. Wie, jak kruche jest poczucie bezpieczeństwa.
Kiedy pojawia się Max, Kai zaczyna zadawać sobie pytania, które bolą. Czy jest w stanie być obecnym ojcem i jednocześnie zawodowym sportowcem? Czy kariera warta jest chwil, których już nigdy nie odzyska? Rozważa nawet wcześniejszą sportową emeryturę. I dla mnie to był moment, w którym naprawdę go pokochałam jako bohatera. On nie kalkuluje w kategoriach sławy. Dla niego priorytetem jest dziecko. Boi się, że Max kiedyś poczuje się opuszczony - tak jak on kiedyś czuł się po stracie matki.
Ciąg dalszy na kafelkach ^
W tym wszystkim pojawia się Miller Montgomery - „Mills”, która wnosi do jego życia świeżość, chaos i światło. Miller jest u szczytu kariery cukiernika. Zdobyła najwyższe laury w swojej dziedzinie, pomagała renomowanym restauracjom dopracowywać karty deserów, wspierając je w drodze do zdobycia gwiazdek Michelin. Jest ambitna, utalentowana i uznana w branży. Teoretycznie ma wszystko.
A jednak w momencie, gdy trafia do Chicago, przeżywa zawodowy kryzys. Nie potrafi wymyślić kolejnego luksusowego deseru, który zachwyci świat gastronomii. Kreatywność, która zawsze była jej siłą, nagle zaczyna ją zawodzić. I właśnie pobyt w Chicago, codzienność z Kaiem i Maxem, sprawiają, że Miller zaczyna zadawać sobie trudne pytania: czy jej pasja powinna polegać wyłącznie na pogoni za prestiżem? Czy prawdziwa satysfakcja płynie z nagród i gwiazdek, czy z emocji, które daje innym?
Sceny, w których Miller piecze z Maxem ciasteczka czy bananowy chlebek, są przeurocze. To już nie są wymuskane, perfekcyjne desery dla krytyków kulinarnych. To proste wypieki robione z miłością. I właśnie w tej prostocie Miller zaczyna odnajdywać coś, czego brakowało jej w świecie - radości tworzenia dla ludzi, dla ich uśmiechu, a nie dla ocen. Uważam, że to bardzo dojrzały i pięknie poprowadzony wątek. Jej kryzys zawodowy nie jest dramatyczny, ale autentyczny. To moment zatrzymania się i przewartościowania życia.
Relacja Miller z Maxem to czyste ciepło, choć zaczęło się naprawdę ciekawie. Ich pierwsze spotkanie w windzie było niemal filmowe – Kai zobaczył po prostu wytatuowaną dziewczynę w ogrodniczkach, z dwiema butelkami piwa w dłoniach. Ten kontrast między jego uporządkowanym światem a jej swobodą od razu przyciąga uwagę. Wtedy jeszcze nie wiedział, że to właśnie ona - córka trenera - stanie się brakującym elementem w jego życiu. I że odegra kluczową rolę nie tylko w jego codzienności, ale przede wszystkim w życiu jego syna. Dynamika Miller z Kaiem to mieszanka ciętych ripost, napięcia i coraz silniejszego przyciągania. Choć uczucie pojawia się stosunkowo szybko, nie miałam poczucia sztuczności. Ich emocje są naturalne, wynikają z bliskości i wspólnego budowania codzienności. Szczególnie poruszyła mnie scena, w której Max nazywa Miller „mamą”. To był moment, który pokazał, że ta relacja przestała być tymczasowa - nawet jeśli oni sami próbowali tak ją traktować.
„Caught Up” to dla mnie historia nie tylko o miłości, ale o odpowiedzialności, dojrzewaniu i redefiniowaniu marzeń. O tym, że sukces zawodowy nie zawsze idzie w parze ze spełnieniem. I o tym, że czasem największą odwagą jest pozwolić sobie na zmianę planów.
To także opowieść o wartościach rodzinnych - tych z wyboru i tych z krwi. Bardzo poruszyło mnie to, jak cała ekipa otaczała Kaia wsparciem i pomagała mu w wychowaniu Maxa, kiedy tylko mogła. Widać tu wyraźnie, że rodzina to nie zawsze tylko więzy biologiczne, ale ludzie, którzy stoją obok, gdy najbardziej ich potrzebujesz.
Oceniam tę książkę na 4,8/5, bo wywołała we mnie dokładnie to, czego oczekuję od świetnego romansu - emocje, wzruszenie, zaangażowanie i tę charakterystyczną pustkę po zakończeniu. Przepadłam dla tej serii jeszcze mocniej. A Kai? Zdecydowanie numer jeden wśród męskich bohaterów.