Byłem więźniem T.2 Dowody na życie po życiu

W drugim tomie książki "Byłem więźniem" autor kontynuuje opowieść o swoich przeżyciach w łódzkim areszcie, relacjonuje proces prowadzony pod nadzorem Prokuratury Krajowej Ziobry oraz pobyt w więzieniach w Iławie i we Wrocławiu. Głównym tematem publikacji jest jednak życie po śmierci, a dokładniej przekonanie, że nasza egzystencja i świadomość są wieczne. Chociaż wydaje się to znanym stwierdzeniem, autor przedstawia tę ideę w sposób oryginalny, łącząc opowieści osób, które doświadczyły śmierci klinicznej, ze wspomnieniami z regresji hipnotycznych, gdy widzieli swoje poprzednie wcielenia. Opisuje także okresy między wcieleniami, czyli czas spędzany w prawdziwym Domu. Postać Maniusia, który zmarł na zawał serca w Zakładzie Karnym w Sieradzu, została wspomniana jako przykład tragicznych losów. Mówi się, że takich osób jak Tomasz Komenda czy Arkadiusz Kraska w polskich więzieniach jest wiele, niewinnie skazanych lub winnych tylko w części. W książce pojawia się również historia studentów, którzy odkryli w swoim wynajętym mieszkaniu ciało ukryte pod tynkiem i murem. Autor zaprasza czytelników do refleksji nad tym, co czeka każdego z nas po śmierci ciała i opisuje Dom Ojca jako doskonałe odwzorowanie ziemskiego świata, z jego miastami, ludźmi, przyrodą, lecz o nieskończonym pięknie i wymiarach. Wspomina także swoje nowe spojrzenie na świat, które zyskał po powrocie z granic śmierci, podkreślając jedność z naturą i światem wokół.