Burza nad Morzem Śródziemnym T.5 Gdy Włochów...

W latach 1940-1945 wojna na Morzu Śródziemnym stopniowo osiągała swój finał. Potężne okręty artyleryjskie miały coraz mniej sposobności do wykazania się w bitwach, ponieważ nie było już możliwości konfrontacji z podobnymi jednostkami po stronie wroga. Dla floty alianckiej głównym przeciwnikiem pozostawała niemiecka marynarka wojenna oraz flota Włoskiej Republiki Socjalnej. Te siły opierały się na jednostkach niższych klas, w tym eksperymentalnych okrętach podwodnych oraz szturmowych jednostkach. Zamiast wielkich starć, scenę morska zdominowała mała wojna, która była codziennym, trudnym wyzwaniem, niosącym ze sobą liczne tragedie.Alianckie okręty podwodne, operujące na wodach śródziemnomorskich od początku konfliktu, stanowiły istotny element walk. Były znacznie bardziej skuteczne od swoich włoskich odpowiedników, a lata 1943-1945 były okresem, w którym te jednostki odnosiły wiele sukcesów. Wydawało się, że rok 1943 był dla nich czasem korzystania z nagromadzonych doświadczeń i wykorzystywania ostatnich ofensyw przeciwnika do odniesienia kolejnych zwycięstw. Mimo kapitulacji włoskiej marynarki, działania ofensywne były kontynuowane, teraz już wyłącznie przeciwko niemieckim jednostkom. Chociaż wojna straciła na intensywności, nie brakowało okazji do sukcesów, szczególnie w rejonie Sardynii, Korsyki, przy południowych wybrzeżach Francji, czy na wodach egejskich. Do końca wojny zagrożenie ze strony alianckich okrętów podwodnych było odczuwalne, a jednostki te były aktywne na morzu aż do zakończenia działań zbrojnych.