Brentano i jego Arystoteles. Szkic o relacji Bóstwo–człowiek

"Brentano i jego Arystoteles. Szkic o relacji Bóstwo-człowiek" to kompleksowe i dogłębne opracowanie, które zgłębia poglądy Brentano na relację między Bogiem a człowiekiem, ukazane poprzez jego interpretacje Arystotelesa. W literaturze historycznej Brentano jest zwykle rozpoznawany jako ten, który wprowadził pojęcie intencjonalności do filozofii współczesnej, jeden z prekursorów psychologii jako osobnej dyscypliny naukowej, a także nauczyciel Husserla. W bardziej szczegółowych analizach historycznych pojawia się teza, że jego filozoficzne podejście jest reakcją na niemiecki idealizm, z wyraźnymi odniesieniami do stylu myślenia Arystotelesa. Często wskazuje się na jego scholastyczno-arystotelesowskie wykształcenie jako źródło tych inspiracji. Co jednak jest mniej znane, to fakt, że większość jego własnych publikacji skupia się na filozofii Arystotelesa. Jest to związane z jego bardzo krytycznym podejściem do publikowania własnych myśli, przez co wiele jego prac pozostało nieopublikowanych. Włączając te rękopisy do analizy, proporcja tekstów Brentano dedykowanych Arystotelesowi staje się mniej zaskakująca, a jednocześnie ujawnia się dodatkowy interesujący wątek. Okazuje się, że wiele z idei, które Brentano rozwinął, zarówno w opublikowanych, jak i niepublikowanych pismach, nabiera kształtu poprzez otwartą lub ukrytą polemikę z myślą Stagiryty. Ta książka jest zatem istotna nie tylko jako analiza historyczna myśli znanego filozofa na temat innego kluczowego myśliciela, ale również stanowi ważny element do zrozumienia samej filozofii Brentano.