Bogowie na wygnaniu

Człowiek podczas swojej długiej wędrówki przez świat materii często identyfikuje się z własnym ciałem, skupiając się na jego potrzebach i pragnieniach, co w pewnym sensie chroni go przed cierpieniem. Dopiero w momencie, gdy dusza, zamknięta w swym ziemskim „więzieniu”, zaczyna przypominać sobie o boskim pochodzeniu i tęsknić do odległej ojczyzny, zaczynamy odczuwać prawdziwy ból egzystencji. To moment, w którym, inspirowani miłością, pięknem lub głęboką prawdą, wzrasta w nas świadomość naszej duchowej natury.

Jesteśmy jak ludzie, którzy w młodości zostali zmuszeni do opuszczenia swojego wspaniałego kraju; latami żyliśmy wśród obcych, zmagając się z trudnościami, aż zapomnieliśmy o naszym statusie wygnańców i o tym, jakie życie prowadziliśmy niegdyś. Z chwilą, gdy przypominamy sobie o tym, co straciliśmy, pojawia się ból tego odkrycia oraz pragnienie odzyskania utraconego bogactwa naszej duszy.

Powrót do tej duchowej ojczyzny wymaga transformacji: fizycznej, emocjonalnej i mentalnej. Jest to proces, który wiąże się z opanowaniem swoich emocji, myśli i wyobrażeń oraz zgłębianiem nauk tajemnych. W ostatecznym rozrachunku ma on prowadzić do zrozumienia Prawdy i zestrojenia się z wyższą Wolą Boga, która przewodzi nas ku bardziej świadomej i pełnej egzystencji.