św. Anzelm z Canterbury - sylwetka autora

Anzelm przyszedł na świat w 1033 roku w zamożnej rodzinie z miejscowości Aosta w Piemoncie. Z woli głęboko religijnej matki rozpoczął życie zakonne w klasztorze benedyktynów, choć jako młodzieniec wielce zafascynowany stylem życia mnichów, nie został przyjęty z obawy przed sprzeciwem ojca. Po śmierci matki podążył za swoją młodzieńczą pasją, przez kilka lat podróżując i poszukując przygód, jednak z czasem zdał sobie sprawę z iluzorycznej natury światowych przyjemności. W wieku 27 lat zdecydował o przyjęciu do zakonu benedyktynów w Le Bec, na północy Francji, gdzie zasłynął uczony bł. Lanfrank. Kiedy Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm został mianowany przeorem w Le Bec przez Herluina. Szybko zyskał sympatię zakonników swoją troską i przykładem życia zakonnego, nie stawiając się ponad innymi.

Po śmierci Herluina, Anzelma jednogłośnie wybrano jego następcą. Zarządzanie sprawami administracyjnymi zlecił innym, aby móc skoncentrować się na potrzebach duchowych współbraci i na nauce. Przez 14 lat jako przeor i kolejne 15 lat jako opat, Anzelm napisał wiele znaczących dzieł, takich jak "Monolog", "Wprowadzenie", "O dziewictwie", "O wolnej woli", "O gramatyce" i "O przypadku diabła". Zyskał uznanie dzięki kontaktom z wybitnymi osobistościami, zarówno świeckimi, jak i duchownymi, a po śmierci arcybiskupa Canterbury, Lanfrank zaprosił go do Anglii, gdzie w 1093 roku, po jego śmierci, sam Anzelm miał objąć stanowisko prymasa Anglii za zgodą króla Wilhelma II.

Chociaż napotykał opór ze strony mnichów z Le Bec, ostatecznie wyjechał do Anglii, jednak Angielscy królowie, w tym Wilhelm II, dążyli do kontroli nad Kościołem, co prowadziło do różnych konfliktów. Po przejęciu tronu przez Henryka I, Anzelm powrócił do Anglii, lecz kontrowersje związane z inwestyturą zmusiły go do ponownego wygnania. Koncentracja na reformie klasztorów i stosunkach z hierarchią w Szkocji i Irlandii, a także autorstwo teologicznych i filozoficznych dzieł przyciągnęły do niego szacunek jako "ojca scholastyki", podkreślającego prymat wiary nad rozumem. Anzelm zmarł w 1109 roku, a jego miejsce spoczynku to katedra w Canterbury. Zabiegi o jego kanonizację zakończone zostały przez papieża Aleksandra VII w 1492 roku, a w 1690 wpisano go do katalogu świętych. W 1720 roku Klemens XI ogłosił Anzelma doktorem Kościoła. Jego relikwie nadal spoczywają w katedrze, choć obecnie jest ona własnością prymasów anglikańskich.