Sandro Penna - sylwetka autora

Sandro Penna przyszedł na świat 12 czerwca 1906 roku w Perugii. W wieku 23 lat przeniósł się do Rzymu, z którym pozostał związany przez większość życia, z wyjątkiem krótkiego pobytu w Mediolanie. Już w 1929 roku wysłał swoje pierwsze wiersze do Umberto Saby, który zareagował na nie entuzjastycznie i zachęcił do dalszej pracy. Dzięki temu zainteresowanie twórczością Penny wzbudziło się początkowo w kręgach intelektualistów w Trieście, a później, po pojawieniu się jego utworów na łamach prestiżowego czasopisma "Italia Letteraria" 20 listopada 1932 roku, również w innych artystycznych ośrodkach we Włoszech.

Penna w 1939 roku opublikował swój pierwszy tom poezji zatytułowany "Poesie" (Wiersze), dzięki czemu na stałe zapisał się w historii literatury włoskiej. Jego kolejny zbiór, "Appunti" (Zapiski), ukazał się w 1950 roku, potwierdzając jego oryginalność jako poety. Kolejne dzieła to między innymi "Una strana gioia di vivere" (Dziwna radość życia, 1956), "Poesie" (Wiersze, 1957), za który otrzymał Nagrodę Viareggio, "Croce e delizia" (Męka i rozkosz, 1958) oraz nowe wydanie jego dzieł zebranych w 1970 roku. Jego ostatni tom, "Stranezze" (Dziwności), wydany tuż przed śmiercią, został nagrodzony Premio Bagutta.

Po śmierci Penny ukazały się również "Il viaggiatore insonne" (Bezsenny podróżny, 1977) i "Confuso sogno" (Bezładny sen, 1980). Sandro Penna był także autorem zbioru opowiadań "Un po' di febbre" (Trochę gorączki, 1973). Pomimo swojego talentu nigdy nie związał się z żadnym ruchem literackim ani nie pracował na stałe. Przez swoją inność był wyalienowany społecznie, co doprowadziło do jego samotności, biedy i choroby, w efekcie których zmarł w styczniu 1977 roku.

W Polsce twórczość Sandro Penny jest znana dzięki przekładom dwunastu jego wierszy, opublikowanych w "Literaturze na świecie" w numerze 11 z 1987 roku.