Łukasz Górnicki - sylwetka autora

Łukasz Górnicki, urodzony w Oświęcimiu, był synem Marcina Góry i Anny Gąsiorkówny, pochodzących z Bochni. Wychowanie swoje rozpoczął w rodzinnym mieście, ale kluczową postacią w jego życiu okazał się wuj Stanisław Gąsiorek, znany także jako Stanisław Kleryka. Był on znaczącą postacią na dworze Zygmunta Starego, pełniąc funkcje poety i dyrygenta, a także twórcy patriotycznych wierszy. To właśnie Stanisław przeniósł Łukasza do Krakowa, gdzie ten dalej rozwijał swoją osobowość i karierę dworską.

Górnicki, podobnie jak jego rodak Andrzej Patrycy Nidecki, prawdopodobnie uczęszczał do szkoły parafialnej św. Jana w Krakowie, gdzie uczył się łaciny i greki. Choć nie zapisał się na Akademię Krakowską, otoczenie krakowskie, w tym wpływ włoskich uczonych, wpłynęło na jego edukację. Jego kariera dworska zaczęła się na dworze biskupa Samuela Maciejowskiego, gdzie pełnił rolę pisarza kancelaryjnego.

Po śmierci Maciejowskiego, Łukasz kontynuował pracę na dworze biskupa Andrzeja Zebrzydowskiego, a następnie w kancelarii królewskiej pod przewodnictwem Jana Przerembskiego. Uczestniczył w misjach królewskich, takich jak podróż do Gdańska czy misja do Wiednia. Jako duchowny uzyskał liczne beneficja kościelne, choć nie wykonywał osobiście związanych z nimi obowiązków.

W latach 1557-1559 spędził czas we Włoszech, studiując prawo w Padwie, co pomogło mu zdobyć urząd sekretarza tajnej kancelarii królewskiej Zygmunta Augusta. Górnicki poświęcił się także pracy literackiej, na co mocno wpłynęło jego zetknięcie się z kręgiem dworskim i Janem Kochanowskim. Jednym z jego najważniejszych dzieł była adaptacja "Il Cortegiano" Baldassare Castiglione, znana jako "Dworzanin polski".

Dzięki swojej pracy i lojalności wobec króla, Łukasz uzyskał przywileje takie jak herb Ogończyk. Stał się także rewizorem w Tykocinie i objął starostwo, choć jego postępowanie jako zarządcy było źródłem licznych konfliktów. Górnicki założył rodzinę z Barbarą Broniewską, choć stosunki społeczne i prawne w jego otoczeniu były skomplikowane.

Na późnym etapie życia, szczególnie po śmierci rodziny i bliskich przyjaciół, Górnicki zajął się ponownie pracą literacką i refleksją nad polską polityką i strukturą państwa. Napisał m.in. "Rozmowę Polaka z Włochem o wolnościach i prawach polskich" oraz "Drogę do zupełnej wolności", w których krytycznie analizował polski system szlachecki. Łukasz Górnicki zmarł 22 lipca 1603 roku w Lipnikach, pozostawiając po sobie ważne dzieła, które przyczyniły się do rozwoju polskiej literatury renesansowej.