Lucjan Piela - sylwetka autora

Polski chemik teoretyczny, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, jest znanym naukowcem z wieloletnim dorobkiem. W 1965 roku ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1970 roku obronił tam doktorat pod kierunkiem wybitnego profesora Włodzimierza Kołosa. Jego kariera naukowa była związana z różnymi prestiżowymi instytucjami, takimi jak Centre Européen de Calcul Atomique et Moléculaire we Francji, Facultés Universitaires de Namur w Belgii, czy Cornell University w Stanach Zjednoczonych, choć najściślej związany był zawsze z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie awansował na stanowisko docenta w 1976 roku, a w 1989 roku został mianowany profesorem.

Jest autorem około 100 publikacji naukowych w międzynarodowych czasopismach, a w 2001 roku został honorowany jako członek zagraniczny Belgijskiej Akademii Królewskiej oraz dołączył do Europejskiej Akademii Nauk w 2004 roku. Jego badania koncentrowały się w szczególności na dwóch obszarach. Po pierwsze, zajmował się siłami dalekiego zasięgu w regularnych polimerach. Wraz z belgijskimi współpracownikami zaadaptował rozwinięcie multipolowe dla precyzyjnego obliczania takich sił, co stanowiło nowatorskie podejście w badaniach oddziaływań międzycząsteczkowych zastosowane po raz pierwszy do pojedynczych molekuł. Wspólną pracą z dr L. Stolarczykiem udowodnił, że aby uzyskać niezależne od układu współrzędnych wyniki, trzeba zastosować specyficzny sposób sumowania szeregu multipolowego. Dodatkowo, poprzez odpowiednie zrównoważenie ładunków powierzchniowych, wyjaśnili, jak można skompensować pole elektrostatyczne nieskończonego kryształu. Rozwinęli też teorię tzw. dalekozasięgowego oddziaływania wymiennego.

Kolejny obszar zainteresowań to problem globalnego minimum w matematyce. We współpracy z Jarosławem Kostrowickim i Haroldem Scheragą wprowadzili nową koncepcję w globalnej optymalizacji funkcji. Ich metoda polegała na przekształceniu optymalizowanej funkcji w taki sposób, aby uprościć proces znalezienia globalnego minimum, a następnie cofanie tej deformacji do postaci pierwotnej. W szczególności, rozwinięta przez nich metoda dyfuzyjna używała czasu jako parametru deformacji i wykazała silny związek z ważnymi równaniami fizyki. Jednym z ich sukcesów była praca z R. Wheelerem, L. Pielą oraz noblistą R. Hoffmannem dotycząca ologimerów, która została uznana za znaczący krok naprzód w chemii nieorganicznej w 1988 roku, o czym donoszono w Nachrichten der Chemie.