Julius Evola - sylwetka autora

Julius Evola, włoski baron urodzony 19 maja 1898 roku w Rzymie, zasłynął jako filozof, myśliciel, oraz współtwórca tradycjonalizmu integralnego. Choć jego wczesne życie pozostaje mało udokumentowane, wiadomo, że jako młody mężczyzna, w wieku dziewiętnastu lat, wstąpił do wojska i służył jako porucznik artylerii górskiej podczas I wojny światowej, walcząc w rejonie Carso przeciw Austriakom. Po zakończeniu konfliktu podjął studia na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego, lecz zrezygnował z ukończenia kierunku, wyrażając tym samym brak szacunku dla tytułów akademickich.

Twórczość Evoli obejmowała malarstwo, poezję i literaturę, a jednym z jego kluczowych dzieł był artykuł "Arte astratta" ("Sztuka abstrakcyjna") z 1920 roku. Był ważnym przedstawicielem włoskiego dadaizmu, który odzwierciedlał duch buntu i pragnienie wyzwolenia, jednak w 1921 roku Evola postanowił porzucić sztukę dadaistyczną, skupiając się na filozofii. W tym okresie szczególnie inspirowały go prace Fryderyka Nietzschego, Carla Michelstaedtera oraz Otto Weiningera.

Evola związał się również z ezoterycznymi kręgami, podejmując współpracę z masonem rytmu szkockiego, liderem włoskiego neopitagoreizmu, Arturo Reghinim. Publikował w takich czasopismach jak Ignis, Atanór, Bilychnis, Ur i Krur. Około 1926 roku zainicjował powstanie Grupy UR, której celem była promocja kultury hermetycznej i ezoterycznej. Jednak jego niechęć do masonerii doprowadziła do rozłamu w 1929 roku.

W latach 20. XX wieku Evola napisał wiele esejów i książek, w tym "Saggi sull’idealismo magico" ("Rozważania o idealizmie magicznym"), "L’uomo come potenza" ("Człowiek jako moc") oraz "Teoria dell’individuo assoluto" ("Teoria jednostki absolutnej"). Współpracując z pismem Regime Fascista, krytykował chrześcijaństwo i opowiadał się za powrotem do pogańskich tradycji rzymskich, potępiając traktaty laterańskie. W późniejszych latach dystansował się od "imperializmu pogańskiego", na nowo doceniając średniowieczny katolicyzm.

Tradycjonalistyczne przekonania Evoli były częściowo inspirowane ideami René Guénona. W 1930 roku założył pismo "La Torre" ("Wieża"), skierowane do tych, którzy sprzeciwiali się nowoczesnej cywilizacji i jej materialistycznym tendencjom. Ważnym dziełem z tego okresu była "Rivolta contro il mondo moderno" ("Rewolta przeciw współczesnemu światu") z 1934 roku, która stanowi kluczowe wyrażenie jego tradycjonalistycznych idei. Julius Evola zmarł 11 czerwca 1974 roku w swoim rodzinnym Rzymie.