Ichiyō Higuchi - sylwetka autora

Natsuko przyszła na świat w 1872 roku w Uchisaiwai, obecnie części dzielnicy Chiyoda w Tokio, jako piąte dziecko z rodziny samurajów. Już od najmłodszych lat fascynowały ją książki, które z zaciekawieniem przeglądała w rodzinnym sklepie. Ojciec, człowiek z aspiracjami, szybko dostrzegł w niej talent literacki i całkowicie wspierał jej zainteresowania. Z kolei jej matka, chociaż doceniała wartość praktycznych umiejętności jak szycie czy prasowanie (jap. 洗張り, arai-hari), nie rozumiała pasji córki do literatury. Dlatego też Natsuko, mimo doskonałych wyników w nauce, zdecydowała się na przerwanie edukacji w wieku jedenastu lat. W swoim pamiętniku opisała tę decyzję jako źródło wielkiego smutku.

Po kilku latach, w wieku czternastu lat, ojciec umożliwił jej powrót do nauki, zapisując ją do szkoły Hagino-ya. Ta elitarna placówka kształciła dzieci z arystokracji, w tym nawet z rodziny cesarskiej, w dziedzinach takich jak kaligrafia, klasyczna literatura i japońska poezja waka (jap. 和歌 waka). Natsuko wykazała się tam pilnością i niezwykłym talentem, co zaowocowało nominacją na asystentkę jednego z nauczycieli. Jednak rok później tragiczne wieści o śmierci jej najstarszego brata zmusiły ją do ponownego przerwania nauki.

Dwa lata później zmarł jej ojciec, a rodzina znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. Sklep przestał przynosić zyski, a relacje między matką a braćmi były napięte, dlatego z młodszą siostrą i matką musiały same radzić sobie z trudami codzienności, głównie dzięki pracy związanej z szyciem. Pomimo trudności, Natsuko nie porzuciła marzeń o pisarstwie. Sukcesy literackie koleżanki ze szkoły stały się dla niej inspiracją, a dzięki znajomości z dziennikarzem Tohsui Nakahara, zaczęła publikować swoje pierwsze prace w lokalnych gazetach i czasopismach. Przyjęła literacki pseudonim Ichiyō i całkowicie poświęciła się pisaniu po nieudanej próbie otwarcia sklepu ze słodyczami.

Najważniejszym dziełem tego okresu była powieść "Take-kurabe" (jap. たけくらべ), która później doczekała się ekranizacji w latach 1924 i 1955. Po tym sukcesie, skierowała swoje pisarstwo w stronę tematyki życia codziennego japońskich kobiet, tworząc takie dzieła jak "Nigorie" (jap. にごりえ) oraz "Jūsan'ya" (jap. 十三夜). Z czasem jej styl ewoluował w stronę realizmu, co mogło być związane z pogorszeniem jej sytuacji finansowej.

Ichiyō zmarła na gruźlicę w wieku zaledwie 24 lat, pozostawiając po sobie dorobek obejmujący między innymi kilka tysięcy wierszy, esejów i dwadzieścia jeden powieści wraz z pamiętnikami. Jej podobizna jest uwieczniona na japońskim banknocie o nominale 5000 jenów.