Abraham Kajzer - sylwetka autora

Łodzianin Abraham Kajzer, Żyd z zawodu tkacz, miał 30 lat, kiedy jesienią 1944 roku trafił do obozu Auschwitz. Przed wojną mieszkał z żoną Chaną i synkiem Moszkiem przy ulicy Pomorskiej w Łodzi. W 1944 roku cała rodzina została deportowana do Auschwitz, gdzie Abraham widział żonę i syna po raz ostatni – zginęli w komorze gazowej. Abraham został skierowany do pracy przy projekcie "Riese". Spośród sześciorga rodzeństwa, wojenną zawieruchę przeżyła jeszcze tylko jego siostra.

Abraham przemieszczał się między różnymi obozami Arbeitslager Riese, łącznie pracując w ośmiu z nich. Pewnego dnia znalazł ołówek i zdecydował się prowadzić dziennik. Znajdował kawałki papieru z worków po cemencie, pisał w latrynie, opisując swoje doznania i obserwacje. Aby je ukryć, przymocowywał zapisane kartki do spodu deski latrynowej. Odnalezienie ich przez esesmanów oznaczałoby dla niego śmierć przez powieszenie.

Gdy w kwietniu 1945 roku uciekł z obozu, nie spodziewał się, że przetrwa ani że jego zapiski się zachowają. Pomogła mu jednak pewna Niemka, która ukryła go w drewnianej skrzyni z ziemniakami w swojej komórce. Po nadejściu Sowietów, dała Abrahamowi rower, dzięki któremu odwiedził latryny różnych obozów, w których pracował, i odzyskał notatki. Dzięki jego dziennikowi poznajemy surowe warunki, w jakich powstawały podziemne miasta oraz cenę, jaką płacili ludzie przy tym pracujący.