Abraham Joshua Heschel - sylwetka autora

Abraham Joszua Heschel wywodził się z rodziny o głębokich korzeniach chasydzkich w Opatowie; zarówno jego ojciec, Mordechaj, który zmarł w 1916 roku, jak i matka Rajzel z domu Perlow, należeli do tego nurtu. Był najmłodszym z sześciorga dzieci. Podstawy wykształcenia zdobył w jesziwie, gdzie ukończył naukę smichą, co oznacza rabiniczne upoważnienie. Następnie podjął studia na Uniwersytecie w Berlinie, gdzie obronił doktorat. Jego praca "Prorocy" została opublikowana po niemiecku przez Polską Akademię Umiejętności w 1936 roku. Jednocześnie kontynuował naukę w Wyższej Szkole Nauk Judaistycznych, zakończoną kolejną ordynacją rabiniczną. Wśród jego nauczycieli znaleźli się Chanoch Albeck, Ismar Elbogen, Julius Guttmann oraz Leo Beck. W 1937 roku Martin Buber mianował go swoim następcą w Domu Nauki Żydowskiej we Frankfurcie nad Menem. Jednak wskutek nazistowskich represji musiał opuścić Niemcy w 1938 roku.

Początkowo trafił do Warszawy, gdzie wykładał kilka miesięcy w Instytucie Nauk Judaistycznych. Latem 1939 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, a z początkiem następnego roku osiedlił się w USA. Tam poznał Sylwię Straus, pianistkę, którą poślubił 10 grudnia 1946 roku. Para doczekała się córki, Susannah Heschel, która obecnie jest profesorem studiów żydowskich w Dartmouth College.

W USA rozpoczął pracę jako wykładowca w Hebrew Union College w Cincinnati, ale z uwagi na swój krytyczny stosunek do zasad reformowanego judaizmu w 1946 roku przeszedł do Jewish Theological Seminary of America w Nowym Jorku, przedstawiającego konserwatywną formę judaizmu. W tej instytucji pełnił funkcję profesora etyki i mistyki żydowskiej do końca życia. Tworzył w wielu językach, w tym po niemiecku, hebrajsku, w jidysz oraz angielsku; pisał nie tylko o filozofii średniowiecznej, kabale, czy chasydyzmie, lecz także poezję. Do jego najważniejszych prac należą „Człowiek nie jest sam”, „Bóg szukający człowieka”, „Szabat” i „Prorocy”.

Heschel był także aktywny społecznie. Zacieśnił więzi z Martinem Lutherem Kingiem, wspierając go w walce o prawa obywatelskie Afroamerykanów. Jego działania przyczyniły się do zmiany postaw Kościoła katolickiego wobec judaizmu, co znalazło odzwierciedlenie w deklaracji Nostra aetate podczas II Soboru Watykańskiego. Oprócz tego, walczył o przestrzeganie praw obywatelskich w USA i apelował o wolność dla Żydów mieszkających w Związku Sowieckim. W 2009 roku opublikowano tomik jego młodzieńczych wierszy „Niewypowiedziane imię Boga: Człowiek”, które pierwotnie napisane były w jidysz, a następnie przetłumaczone na polski przez Przemysława Piekarskiego, krakowskiego orientalistę i tłumacza.