Architektura metodologiczna nauk o bezpieczeństwie

Książka ta jest jedną z pierwszych w polskiej literaturze, które kompleksowo analizują, jak nauki o bezpieczeństwie badają rzeczywistość zagrożeń wobec różnych podmiotów. Autor zaczyna od podstawowych pytań dotyczących granic poznania w tej dziedzinie, funkcji metodologii badawczej oraz sposobów integrowania teorii z praktyką instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Publikacja łączy filozoficzne przemyślenia z precyzyjnie skonstruowaną "inżynierią badań", obejmującą różne poziomy teorii, metody, techniki i narzędzia. Zawiera także autorską klasyfikację metod i tworzy modele badań odpowiadające na współczesne wyzwania, takie jak terroryzm czy zagrożenia w cyberprzestrzeni i sferze klimatycznej. Podkreślono w niej rolę interdyscyplinarności i transdyscyplinarności, traktując je jako konieczny wymóg w kontekście dynamicznego rozwoju pola bezpieczeństwa. Monografia jest skierowana do badaczy, studentów i doktorantów z zakresu nauk o bezpieczeństwie oraz pokrewnych dziedzin, takich jak politologia, administracja, prawo, socjologia czy stosunki międzynarodowe. Jest również wartościowym źródłem wiedzy dla praktyków opracowujących i oceniających polityki bezpieczeństwa. Służy jako przewodnik w procesie badawczym — od formułowania problemu i hipotez, po wybór odpowiednich metod i krytykę wyników, kończąc na ich implementacji w rzeczywistości. Książka ta jest propozycją dla osób pragnących postrzegać nauki o bezpieczeństwie nie tylko jako zbiór tematów, ale jako spójny, refleksyjny system, który potrafi adaptować się, modyfikować własne założenia i tworzyć wartościową wiedzę praktyczną.