Antosia w bezkresie

Miałam kiedyś takie myśli: ależ to pech urodzić się w Polsce, gdzie nic się nie dzieje! Brak tu zórz polarnych czy choćby wstrząsów ziemi i trąb powietrznych – takie wszystko przewidywalne, bezpieczne, wręcz cywilizowane. Marzenia o ekscytujących przygodach w końcu się spełniły, a nadchodzące czasy przewróciły mój świat do góry nogami i wyrzuciły mnie na drugi kraniec globu. Jak się wkrótce przekonałam, katastrofy i pełne emocji przygody najlepiej smakują w książkach.Antosia spędza dzieciństwo w leśniczówce Brentówka na Kresach Wschodnich, ciesząc się spokojem i szczęściem, dopóki we wrześniu 1939 roku życia jej rodziny nie odmieni atak hitlerowskich Niemiec, a zaraz za nimi Związek Radziecki. Jej ojciec zostaje wysłany na front, a Antosia z matką trafiają w ręce NKWD, które deportuje je do Kazachstanu.W obliczu skrajnej biedy, terroru oraz wszechobecnej propagandy komunistycznej, Antosia zmuszona jest szybko dorosnąć. U boku nowej przyjaciółki, Rutki, opracowują różne sposoby na zmylenie bezwzględnego Kupczyszyna, przedstawiciela NKWD, który traktuje ich kołchoz jak swoją własność. Każdy dzień to walka o przetrwanie, zdobycie choć odrobiny pożywienia i przygotowanie się na nadchodzącą srogą zimę, tak dotkliwą, że woda w studniach zamarza na kość.Marcin Szczygielski poprzez opowieść o perypetiach Antosi, maluje dramatyczny obraz losów tysięcy polskich dzieci zmuszonych przez Stalina do opuszczenia swoich domów i wysiedlenia do Kazachstanu oraz Syberii w czasie II wojny światowej. Ta wyjątkowa powieść, będąca rzadkością we współczesnej literaturze młodzieżowej, przybliża młodszym czytelnikom mało znane epizody z historii Polski, które teraz ponownie wracają do świadomości w obliczu wojny toczącej się na Ukrainie.