Absolutna teraźniejszość

Krystyna Krzemieniowa podjęła się przekładu tekstu, który zgłębia relacje między sztuką a teoretyczną refleksją estetyczną, analizując z jednoczesnym dystansem istotne kwestie filozofii sztuki. Autorzy, tacy jak Schelling i Hegel, kładli akcent na psychologicznym aspekcie sztuki, co często sprowadzało się do analizy świadomości estetycznej. Przynosiło to raczej psychologiczną, niż czysto estetyczną, wnikliwość. Tymczasem podniesiono tezę podkreślającą znaczenie zrozumienia doświadczenia estetycznego; chodzi o esencję przeżyć estetycznych nie jako wariacji stanu psychicznego, ale jako unikalny stan istotny dla sztuki samej.Wprowadzenie rozróżnienia między „sztuką” jako fundamentem teoretycznej estetyki a szeroko pojętą filozofią sztuki było krokiem w stronę definiowania autonomii estetyki. Odstępując od bezpośredniego odniesienia do życia, zarówno sztuka, jak i teoria estetyczna mogą funkcjonować niezależnie od codziennej realności. Choć istnieje związek między życiem a sztuką, to nie zawsze jest on prosty do uchwycenia. Tak jak sztuka nie jest prostym odbiciem życia, tak teoria estetyczna nie staje się automatycznie rzecznikiem codziennych doświadczeń.Teoria estetyczna jest zdolna do zrozumienia i wyjaśnienia transformacji kulturowej, unikając pułapek hedonizmu i estetyzacji codziennego dyskursu. Nie daje się również zwieść powierzchownym powrotom do historycznych narracji pełnych ukrytych, metafizycznych spekulacji na temat dziejów. Kluczowy punkt przemian jest związany z aiestesą, czyli postrzeganiem estetycznym, co czyni teorię estetyczną fundamentem rozumienia współczesnej epoki. Milczenie filozofii w kontekście sztuki nie wynika z braku odpowiedzi na problemy życia, lecz z przewagi sztuki nad filozofią w konceptualnym ujęciu rzeczywistości.