A jeśli ja już nie żyję

Czy jesteśmy gotowi zaakceptować, że jesteśmy jedynie postaciami we śnie? Prawdopodobnie nie, a być może nigdy nie będziemy w stanie tego zrobić. Nasza niezgoda i bunt wynika z głębokiego przywiązania do własnej tożsamości, naszych uczuć, ocen, zachwytów i pragnień. To właśnie te rzeczy pozwalają nam unosić się nad przepaścią wieczności, niczym jedno z ramion utrzymujące nas nad bezmiarem oceanu. Chociaż jesteśmy świadomi, że nasza tożsamość jest jedynie kroplą w tym ogromnym oceanie, pytanie, na które szukamy odpowiedzi, to czy ten ocean istnieje bez naszej obecności? Czy nasza maleńka kropla coś zmienia w jego ogromie? Zastanawiamy się, czy zaakceptowanie, że jesteśmy tylko snem, sprawiłoby, że nasze codzienne gesty, wybory i starania straciłyby sens. Drugie ramię człowieczeństwa dąży do tego, co nieuchwytne, usiłuje uchwycić prawdę, dotrzeć do tajemnicy, która zawsze pozostaje tuż poza zasięgiem. Jesteśmy przywiązani do życia, a jednocześnie zafascynowani metafizyczną tajemnicą istnienia. To właśnie stanowi cierń naszej świadomości, źródło pragnienia wiedzy i tęsknoty za pewnością. Patrzenie w błękitne niebo budzi w nas zdumienie i poczucie nieskończoności.