Żydzi pod swastyką czyli Getto w Warszawie w XX wieku

Rok 1939 przyniósł kolejną wojnę, niosąc ze sobą troski i lęki mieszkańcom, którzy z niepewnością patrzyli w przyszłość. Młodzież, pełna zapału i energii, nie zdawała sobie w pełni sprawy z grozy i tragedii, jakie niesie konflikt zbrojny, zwłaszcza prowadzony z użyciem najnowszych technologii wojennych, skierowanych przeciwko ludzkości. Niemcy, widząc niezłomność obywateli odpornych na wezwania do poddania się, postanowili przełamać ich ducha, bombardując Warszawę z powietrza. Stolica, pokryta bombami niszczącymi i zapalającymi, oraz ostrzeliwana z artylerii, pozbawiona dostaw wody i prądu, zmuszona była do kapitulacji. Płonące budynki, wznoszące się kominy i ruiny były świadectwem posuwającej się na wschód niemieckiej kampanii, a tysiące bezbronnych kobiet, dzieci i starców, przygniecionych gruzami, stanowiło tragiczne uzasadnienie dla przerwania walk. Warszawa poddała się, starając się zachować honor narodu. Niemcy, po poprzednich działaniach terroru z powietrza, kontynuowali swoją ofensywę przy użyciu metod dotąd niespotykanych w historii. Miasto zostało podzielone na dzielnice: niemiecką, polską i żydowską, co wymagało przymusowego przesiedlenia mieszkańców do przypisanych im obszarów według narodowości. Te przesiedlenia dotknęły również ludność żydowską i polską z całymi miastami, miasteczkami i wsiami, o czym opowieść ciągnie się dalej. Getto, na mocy decyzji niemieckich władz, zostało zakamuflowane nazwą „Żydowska Dzielnica Mieszkaniowa”, by w początkowej fazie nie wzbudzać paniki wśród ludności, która mogłaby wcześniej domyślić się, że utworzony obszar oznacza całkowitą izolację poprzez ścisłe zamknięcie.