Zaklęty w szerszenim gnieździe

Jarosław Błahy tworzy prozę, która wibruje intensywnością na podobieństwo fermentującego wina, przywołując transowy szept orfickiej wyroczni. Jest surowa i prowokacyjna, jak widok koźlęcia gotującego się w mleku własnej matki. Czerpie energię z dionizyjskich i chtonicznych żywiołów, preferując niezniszczalną, kobiecą siłę zoe nad autodestrukcyjną, męską postać bios. Dla "zaklętego w szerszenim gnieździe", pisanie o sobie przybiera kształt autoeseju, gdzie ego jest obiektem introspekcji. Błahy wyrywa ze swojego życia fragmenty wspomnień, przeczytanych książek, dziecięcych marzeń i snów, by stworzyć tekstowe gniazdo szerszeni. To dzieło jest zarówno przestrogą dla zakłamanych i lękliwych, jak i wyzwaniem dla szczerych i odważnych. W mrocznych zakamarkach tych tekstów, inspirowanych duchem Nietzschego, pulsują zakazane, stłumione namiętności. Jak dotrzeć do sedna tej twórczości? Nie potrzeba interwencji zewnętrznej — wystarczy introspekcja i konsultacja z własnym cieniem. Przed przystąpieniem do lektury, warto z uwagą przeczytać ostrzeżenie od autora: "Kontestacja, prowokacja, dynamika, bezczelne wystawianie czytelnika na próbę — to mój żywioł. Jeśli nie jesteś gotów na dialog z żywą tkanką tekstu, lepiej nie zaczynaj." To zaproszenie do odważnej podróży przez literackie wyzwanie. Jacek Bielawa