Zagubione sny

💭 Powieść Julii Ksepko to powieść balansująca pomiędzy światem rzeczywistym a krainą snów, pełnej niezwykłych stworzeń będącą wszystkim co tylko można sobie wyobrazić. Od pierwszej strony jesteśmy stopniowo wprowadzani w oba z tych światów. Widać, że powieść skupia się na klimacie, ale akcji zdecydowanie nie brakuje. Sięgnęłam po tę książkę dla zobaczenia czy w dalszym ciągu nie jestem zwolenniczką oniryzmu w literaturze i niestety - nadal nie przepadam za tą konwencją.
🐈‍⬛ Poznajemy postacie bardzo autentyczne, posiadające wiele różnorodnych cech i widzimy, jak mierzą się z wydarzeniami, które ich spotykają. Niestety ja nie przywiązałam się do żadnego bohatera. Oczywiście kibicowałam im jednak nie odczuwałam głębszych emocji w związku z nimi.
🌙 Moim głównym problemem z nią jest to, że ja nie odczuwałam praktycznie żadnej większej emocji czytając ją, nie jest to wina książki, która jest świetnie napisana - poprostu nie była ona dla mnie i to tez jest okej.
🦊 Autorka genialnie kreuje świat, dostajemy wiele nawiązań do mitologii, znaczeń konkretnych snów z sennika. Czasami to jak wiele rzeczy się działo w krainie i ilość zasad w niej mnie przytłaczała i czułam się zmęczona ilością postaci i istotnych wydarzeń.
🏛️ Jakbym miała opisać tę książkę jednym wyrazem to byłaby to „poprawność”. Była to technicznie dobra książka, która niestety ja darzę obojętnością. Nie sięgnę po kolejne tomy, które wydaje mi się że powstają ale bardzo kibicuję autorce bo widać jej starania nad tą historią.
✨ Zagubione sny to powieść wyróżniająca się przede wszystkim głębią - wszystko w niej jest połączone, a jednocześnie dostarcza nam otwartej przestrzeni na nasze własne przemyślenia i teorie.