Zabójczyni. Szklany tron

Jestem zobowiązana podziękować mojej przyjaciółce Kasi, która skłoniła mnie do przeczytania tej całej serii. Dziękuję za wprowadzenie mnie w ten świat. (Nawet jeśli później pewnie cię za to znienawidzę, miedzy nami przyjaciółkami tak właśnie jest :D) Jakże naiwna byłam myśląc, że te powieści będą lekkie i że posłużą jedynie do wprowadzenia bohaterów sagi. To wszystko było tak intensywne, że nawet nie chcę sobie wyobrażać co będzie dalej w kolejnych częściach... Naprawdę, wszystko co przeczytałam, wydarzyło się naprawdę w mojej wyobraźni? Jak to możliwe, że autorka sprawiła, że się popłakałam parokrotnie? O taka wrażliwość sama siebie nie podejrzewałam! Jej sposób opowiadania historii sprawia, że czujesz ogromną zażyłość wobec bohaterów nawet ich nie znając.... Jest to pierwsza książka, którą przeczytałam ze "Szklanego tronu" i nie widzę innego sposobu na rozpoczęcie tej niezwykłej podróży, chronologiczny porządek zachowany! Zmiana Celaeny z pierwszej powieści w kontekście piątej... jest brutalna. Na początku jest twarda i nic jej nie rusza dlatego sądziłam, że trudno będzie mi się z nią wczuć, ale gdy poznasz jej bardziej ludzką stronę i zdasz sobie sprawę, jak bardzo jest wrażliwa, zjednuje sobie twoją czytelniczą sympatię. Jest morderczynią, bo tak nauczono ją żyć, nie zna innego życia. Każda powieść jest dla niej próbą ognia, podczas której uświadamia sobie, że być może ludzie, którym najbardziej ufa, mogą ją zdradzić.
Książka opowiada historię z punktu widzenia Calaeny Sardothien, młodej kobiety, która została wychowana na zabójczynię Arobynna i jest uważana za następczynię króla. Jej imię jest znane w całej krainie, choć nikt nie zna jej twarzy. Jest uważana za notoryczną zabójczynię, mimo że nie ma nawet 17 lat, wcześnie zaczęła, co? Jest zabójcza, piękna, sprytna i arogancka, wiedząc o swoich możliwościach i zaletach oraz talencie do odbierania innym zycia. Ale mało kto zna jej prawdziwe oblicze, ponieważ jest samotna wśród wszystkich mężczyzn, nigdy nie miała prawdziwych przyjaciół i zawsze musi uważać, komu ufa i powierza swoje sekrety.

Pięć krótkich historii opowiada o powiązanych ze sobą wydarzeniach, które mają różne scenerie i postacie drugoplanowe. Przede wszystkim z czasem poznajemy Calaenę, w tym jej bardziej kobiecą, ludzką stronę, którą zawsze stara się ukryć. Zaskakujące zwroty akcji i rozwój wydarzeń kończą się ciekawym finałem, który sprawia, że chce się przeczytać całą serię.
Ocena
Dobrze zrobiony, spójny zbiór opowiadań, który daje interesujący wgląd w życie i świat Calaena i naprawdę trzymał mnie w napięciu, więc zasłużone 4.5 na 5 gwiazdek.

Zagłębiając się w serię „Szklany tron”, nie miałam pojęcia, z czym mam do czynienia. Szperając w internecie, szukałam kolejności, w jakiej powinno się czytać tę serię Maas.
„Zabójczynię” przeczytałam po „Szklanym tronie” i uważam, że był to dobry strzał. Historia dziewczyny, której los nie oszczędzał, wcześniejsza niż ta, którą poznaliśmy w czasie turnieju na Królewską Obrończynię, fenomenalnie uzupełnia informacje o jej biografii. Jednak dzięki tym pięciu opowiastkom z jej życia u niejakiego Arobynna Hamela odkrywamy coś więcej niż tylko nowe fakty. Podczas wertowania stron przechodzimy przez proces dojrzewania Celeany.
Od Rifthold i Wyspy Czaszek przemierzamy z bohaterką przygodę po kontynencie, w którym czyha wiele niebezpieczeństw i szemranych układów, wobec których Celeana musi pozostać czujna. A wszystko to po to, byśmy razem z nią zebrali doświadczenie i nauki potrzebne w dalszych tomach.
Bez przeczytania „Zabójczyni” czytelnik może stracić bardzo dużo w kolejnych pozycjach serii „Szklany tron”. Nie chodzi tu o główną fabułę, lecz o wspomnienia Celeany – drobne, ale kluczowe w drodze do rozszyfrowania bohaterki, pomagające także w wytłumaczeniu jej późniejszych decyzji. Choć żadnej z nich nie można przewidzieć.

“Zabójczyni” to dodatek do serii Szklany Tron autorstwa Sarah J. Maas. Przed lekturą pierwszego tomu zastanawiałam się, kiedy najlepiej przeczytać zbiór opowiadań o losach Celaeny Sardothien, Zabójczyni Adarlanu. Opinie były różne. Jedni radzili zostawić sobie “Zabójczynię” na koniec, inni uważali, że warto właśnie od tej książki zacząć przygodę z serią. Ja zrobiłam zupełnie inaczej, bo zdecydowałam się na lekturę po przeczytaniu pierwszych czterech tomów serii i teraz bardzo żałuję, że to właśnie dodatku nie przeczytałam jako pierwszego.

Uważam, że “Zabójczyni” to naprawdę świetne wprowadzenie do mrocznego i brutalnego klimatu, z którego słynie seria. Dzięki temu można oswoić się nieco z tematyką, a co ważniejsze, poznać przeszłość głównej bohaterki, która będzie miała duży wpływ na przyszłe wydarzenia. Dzięki znajomości czterech pierwszych tomów udało mi się wyłapać sporo takich “smaczków”, które zapewniły mi pełny obraz wielu sytuacji mających miejsce w pozostałych książkach. Poza tym obecnie dużo bardziej rozumiem Celaenę, jej decyzje oraz stosunek, do niektórych postaci i jej wszechogarniającą nienawiść.

Każde z opowiadań było dla mnie ciekawe i sprawiało, że miałam mnóstwo przemyśleń. Podchodziłam do tej książki w sposób bardzo emocjonalny, ale tak naprawdę to ostatnie opowiadanie było dla mnie najtrudniejsze i sprawiło, że uroniłam kilka łez. Wiedziałam czego mogę się spodziewać, ale chyba zwyczajnie starałam się to wyprzeć ze swojej podświadomości. Niezależnie od tego, czy czytaliście pozostałe tomy, czy też nie, przyszykujcie chusteczki.

Recenzja jest krótka, bo w “Zabójczyni” poruszane jest wiele rzeczy, które lepiej odkryć samemu, ale uznałam, że muszę się z Wami podzielić swoimi przemyśleniami i przede wszystkim przekonać do tego, by nie pomijać i nie bagatelizować znaczenia opowiadań. To najlepszy dodatek do serii jaki udało mi się przeczytać i ma ogromną wartość w kontekście całej historii. Jeśli miałabym Wam coś zasugerować, najlepiej będzie przeczytać “Zabójczynię” przed “Szklanym Tronem”. Myślę, że pierwszy tom nabierze dla Was potem głębi i całkowicie nowego znaczenia, a Wy będziecie bardziej usatysfakcjonowani (i może bardziej rozchwiani emocjonalnie). Dla mnie jest to must have.

“Zabójczyni” to dodatek do serii Szklany Tron autorstwa Sarah J. Maas. Przed lekturą pierwszego tomu zastanawiałam się, kiedy najlepiej przeczytać zbiór opowiadań o losach Celaeny Sardothien, Zabójczyni Adarlanu. Opinie były różne. Jedni radzili zostawić sobie “Zabójczynię” na koniec, inni uważali, że warto właśnie od tej książki zacząć przygodę z serią. Ja zrobiłam zupełnie inaczej, bo zdecydowałam się na lekturę po przeczytaniu pierwszych czterech tomów serii i teraz bardzo żałuję, że to właśnie dodatku nie przeczytałam jako pierwszego.

Uważam, że “Zabójczyni” to naprawdę świetne wprowadzenie do mrocznego i brutalnego klimatu, z którego słynie seria. Dzięki temu można oswoić się nieco z tematyką, a co ważniejsze, poznać przeszłość głównej bohaterki, która będzie miała duży wpływ na przyszłe wydarzenia. Dzięki znajomości czterech pierwszych tomów udało mi się wyłapać sporo takich “smaczków”, które zapewniły mi pełny obraz wielu sytuacji mających miejsce w pozostałych książkach. Poza tym obecnie dużo bardziej rozumiem Celaenę, jej decyzje oraz stosunek, do niektórych postaci i jej wszechogarniającą nienawiść.

Każde z opowiadań było dla mnie ciekawe i sprawiało, że miałam mnóstwo przemyśleń. Podchodziłam do tej książki w sposób bardzo emocjonalny, ale tak naprawdę to ostatnie opowiadanie było dla mnie najtrudniejsze i sprawiło, że uroniłam kilka łez. Wiedziałam czego mogę się spodziewać, ale chyba zwyczajnie starałam się to wyprzeć ze swojej podświadomości. Niezależnie od tego, czy czytaliście pozostałe tomy, czy też nie, przyszykujcie chusteczki.

Recenzja jest krótka, bo w “Zabójczyni” poruszane jest wiele rzeczy, które lepiej odkryć samemu, ale uznałam, że muszę się z Wami podzielić swoimi przemyśleniami i przede wszystkim przekonać do tego, by nie pomijać i nie bagatelizować znaczenia opowiadań. To najlepszy dodatek do serii jaki udało mi się przeczytać i ma ogromną wartość w kontekście całej historii. Jeśli miałabym Wam coś zasugerować, najlepiej będzie przeczytać “Zabójczynię” przed “Szklanym Tronem”. Myślę, że pierwszy tom nabierze dla Was potem głębi i całkowicie nowego znaczenia, a Wy będziecie bardziej usatysfakcjonowani (i może bardziej rozchwiani emocjonalnie). Dla mnie jest to must have.