Wszystko, co w Tobie kocham

„Wszystko, co w Tobie kocham” było jak powrót do miejsca, w którym człowiek od razu czuje się swojsko, nawet jeśli wie, że za chwilę będzie trochę dram, trochę kłótni i dużo emocji. Samantha Young znowu wrzuca nas do Hartwell, czyli miasteczka, które serio ma w sobie coś takiego, że chciałoby się tam zamieszkać choćby na tydzień. I już samo to robi połowę klimatu tej książki, bo zanim jeszcze na dobre rozkręci się romans, ja już byłam kupiona przez tę całą atmosferę małej społeczności, plotek, wzajemnego wtrącania się w życie i jednocześnie takiego ciepła, którego nie da się udawać.

Tom nie jedzie wyłącznie na klimacie. Bailey i Vaughn naprawdę robią robotę. To jest dokładnie ten typ relacji, który bardzo łatwo można popsuć, bo motyw od niechęci do miłości bywa albo super elektryczny, albo strasznie wymuszony. Tutaj na szczęście zadziałał. Oni od początku sobie dogryzają, źle się oceniają, wkurzają się nawzajem i niby wszystko wskazuje na to, że kompletnie do siebie nie pasują. A jednak właśnie przez to napięcie między nimi jest naprawdę dobre. Bailey bardzo polubiłam. Ma charakter, mówi to, co myśli, jest lojalna i mocno związana z Hartwell. Jednocześnie nie jest napisana tak, żeby była idealna i zawsze słuszna. Czasem reaguje impulsywnie, czasem ocenia za szybko, ale właśnie dzięki temu wydaje się żywa. Vaughn też wypadł lepiej, niż się spodziewałam. Na początku można go łatwo zaszufladkować jako tego aroganckiego, bogatego faceta z wielkiego miasta, ale z czasem coraz bardziej widać, że pod tą całą wyniosłością siedzi ktoś dużo bardziej pogubiony i poraniony. I to było dla mnie chyba najlepsze, bo autorka nie zrobiła z niego zwykłego książkowego bufona, tylko faceta, który naprawdę ma powody, żeby trzymać ludzi na dystans.

Bardzo podobało mi się też to, że ten romans nie rozwija się w totalnej próżni. Jest zdrada, jest rozczarowanie, są dawne rany, jest lęk przed odrzuceniem i przed tym, że znowu zaboli. Dzięki temu historia Bailey i Vaughna nie jest tylko serią przekomarzanek zakończonych pocałunkami, ale czymś trochę bardziej emocjonalnym. Oczywiście, nie będę udawać, że książka łamie jakieś schematy gatunku, bo nie łamie. Da się przewidzieć, dokąd to wszystko zmierza. Tylko że tutaj totalnie mi to nie przeszkadzało, bo liczyła się droga, a nie samo zakończenie.

Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to chyba do tego, że momentami Vaughn odrobinę mnie męczył swoim wycofaniem. Rozumiem jego przeszłość i to, skąd biorą się jego decyzje, ale były chwile, kiedy miałam ochotę powiedzieć: chłopie, ogarnij się, bo sam sobie komplikujesz życie. Z drugiej strony właśnie to dodawało tej relacji trochę bólu i frustracji, więc finalnie działało na korzyść historii, nawet jeśli czasem człowiek przewracał oczami.​

Ogólnie to była dla mnie bardzo dobra książka na ten konkretny typ czytelniczego nastroju, kiedy chce się czegoś emocjonalnego, ale nie przytłaczającego, czegoś romantycznego, ale nie głupiutkiego. „Wszystko, co w Tobie kocham” nie udaje bardziej skomplikowanej, niż jest, ale jednocześnie daje naprawdę fajnie napisanych bohaterów, dużo napięcia i bardzo przyjemny klimat.

Czy to mój ulubiony romans ever? Nie. Ale czy bawiłam się świetnie i czy kibicowałam Bailey i Vaughnowi bardziej, niż planowałam? Zdecydowanie tak. To jedna z tych książek, które może nie robią rewolucji, ale za to robią dokładnie to, co powinny. Wciągają, wywołują emocje i zostawiają po sobie tę przyjemną myśl, że dobrze było spędzić z nimi kilka godzin.