Władysław Bieńkowski - krytyk „realnego socjalizmu” (1906-1991)

Zapalczywy duch, uformowany jakby z mieszanki siarki i saletry, przybrał postać satyra. Był niezwykle brzydki, ale w specyficzny, fascynujący sposób. Jego bogiem była wolność. Szczególnie upodobał sobie monolog Czarowica "Puśćcie mnie kraty" z utworów Żeromskiego. Żal mi Bieńkowskiego, bo zdając sobie sprawę z jego talentu, wiem, że jego umysł, pełen energii i godny odrodzenia, został zmarnowany.Obecnie postać Władysława Bieńkowskiego jest niemal zapomniana, chyba że wśród historyków badających czasy PRL. Był znany głównie jako minister oświaty oraz współpracownik Władysława Gomułki. Życie Bieńkowskiego, pełne sprzeczności, jest przede wszystkim opowieścią o historii Polski XX wieku. Co skłoniło go do wspierania nauczania religii w szkołach w czasach PRL? Czy jako komunista krytykował równie komunistyczny ustrój Polski? A dlaczego człowiek bliski Gomułce stał się sojusznikiem demokratycznej opozycji?Bartłomiej Kapica, doktor nauk humanistycznych, historyk i adiunkt w Ośrodku Badań nad Totalitaryzmami w Instytucie Pileckiego w Warszawie, bada historię PRL i dzieje ruchu komunistycznego w Polsce.