Witkacy i Kobiety. Harem metafizyczny

Małgorzata Czyńska w swojej książce „Witkacy i kobiety” podejmuje się zadania karkołomnego: próbuje uporządkować miłosny i towarzyski chaos, jakim było życie Stanisława Ignacego Witkiewicza. To nie jest sucha biografia, lecz barwny, niemal sensualny portret artysty widziany przez pryzmat jego relacji z fascynującymi kobietami epoki.
Oto zestawienie najważniejszych aspektów tej lektury:
Między demonizmem a czułością
Czyńska z dużą wprawą kreśli sylwetkę Witkacego nie tylko jako „wariata z Krupówek”, ale przede wszystkim jako człowieka rozpaczliwie łaknącego zrozumienia i intelektualnej stymulacji. Autorka udowadnia, że kobiety w jego życiu nie były jedynie „modelkami” do portretów z Firmy Portretowej, ale pełnoprawnymi partnerkami w dyskusji o sztuce, filozofii i narkotykach.
Galeria niezwykłych postaci
Książka to w rzeczywistości zbiorowy portret muz. Na kartach spotykamy m.in.:
Jadwigę Witkiewiczową– żonę, która znosiła zdrady i dziwactwa męża, będąc jego najwierniejszą powierniczką.
Irenę Solską– wielką aktorkę i „demonstryczną” kochankę, uwiecznioną w 622 upadkach Bunga*
Czesławę Oknińską – ostatnią wielką miłość, która towarzyszyła mu w tragicznej podróży na Polesie we wrześniu 1939 roku.
Dlaczego warto przeczytać?
Styl - Czyńska pisze lekko, ale z ogromnym szacunkiem do faktów historycznych i źródeł (listów, dzienników).
Kontekst - Książka świetnie oddaje klimat międzywojennego Zakopanego i Warszawy – świata, który bezpowrotnie zginął.
Wydanie - Publikacja jest bogato ilustrowana zdjęciami i reprodukcjami obrazów Witkacego, co pozwala „zobaczyć” opisywane emocje. „Witkacy i kobiety” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla wielbicieli twórczości Witkiewicza, ale dla każdego, kogo interesuje psychologia genialnego artysty. Czyńska nie ocenia moralnie swojego bohatera. Zamiast tego pokazuje, że za każdym skandalem i za każdym wykrzywionym portretem stała żywa relacja, często pełna cierpienia, ale zawsze intensywna.
To lektura, która pozwala zrozumieć, że bez tych wszystkich kobiet – ich cierpliwości, urody i intelektu – Witkacy, jakiego znamy, prawdopodobnie by nie istniał.
Był drapieżnikiem i ofiarą jednocześnie, a kobiety stanowiły dla niego jedyne realne lustro, w którym mógł się przejrzeć bez maski.