Wichrowe Wzgórza. Wydanie ilustrowane

„Wichrowe wzgórza” leżały na mojej półce już parę ładnych lat, aż filmowa gorączka nowej adaptacji z Margot Robbie i Jacobem Elordim skłoniła mnie do sięgnięcia po tą pozycję. Teraz jestem skłonna stwierdzić - nic, żaden film na postawie powieści już mnie nie zadowoli tak, jak moje własne emocje i wyobrażenia podczas czytania tego. Nie mogłam się od niej oderwać, była zimna, sroga i ponad wszeklą wątpliwość prawdziwa. Nie jest to romans, jakim go próbują sprzedać wydawnictwa i reżyserzy. Niektórzy twierdzą, że Nelly pełni rolę nierzetelnego narratora, ale moim zdaniem, spośród całej gamy bohaterów ona była najbardziej obiektywna, związana ze wszystkim oraz „przeżyła” niektórych z nich. Pewna doza tajemniczości działa dobrze na odbiór, niż jakbyśmy mieli mieć podaną na tacy złożoną osobowość Heathcliffa i to, skąd on się właściwie wziął oraz jak odwrócił swój los po ucieczce, nabył bogactwo. A jednak w tej książce (jak to na gotycką powieść przystało) dzieją się same złe rzeczy, tragedia po tragedii. O ironio, tu nawet jak się dziecko rodzi to ktoś umiera! Dlatego pozytywnie byłam zaskoczona końcówką, faktem, że wszyscy uwolnili się od mściwego Heathcliffa. Postacie są tu tak doprecyzowane, że nie da się ich jednoznacznie lubić albo nie lubić. Po trochu każdego z osobna szkoda, aż w końcu działają na nerwy tylko po to, żeby ostatecznie odczuwać w nich na przemian sympatię i nienawiść. Polecam przeczytać i skonfrontować się z własnymi myślami, nie dając się zwieść utrwalonym banałom!