W sercu Puszczy Ziemia mielecko-kolbuszowska

W widłach Wisły i Sanu, dawniej pokrytych prastarym lasem, rozpościerała się dzika przyroda ziemi mielecko-kolbuszowskiej. Choć obszary te zmieniły się z biegiem lat, na zachód od Wisłoki przeważa obecnie rolnictwo, podczas gdy wschodnia strona może poszczycić się rozległymi lasami. Puszcza Sandomierska, mimo zmniejszenia swego pierwotnego zasięgu, pozostaje jednym z największych kompleksów leśnych w Polsce. Jej piękne bory sosnowe, z dodatkiem dębów i buków, malownicze rzeki, tajemnicze bagna, torfowiska oraz śródlądowe wydmy tworzą unikalny ekosystem. To królestwo dzikich zwierząt, takich jak łosie czy liczne drapieżniki, a także niemal dwustu rodzajów ptaków.Krajobraz tej puszczy bogaty jest również w elementy kulturowe. Znajdziemy w nim historyczne zamki, pałace i dwory, które są świadectwem minionych epok, zwłaszcza w miejscach takich jak Rzemień, Przecław, Werynia oraz Niwiska. Nie sposób nie wspomnieć o siedemnastowiecznych drewnianych kościołach w Cmolasie, Porębach Dymarskich i Gawłuszowicach. Te miejsca kultu przyciągają swoją architekturą i duchowością, a sanktuaria z cudownymi obrazami, jak te w Ostrowach Tuszowskich, Padwi Narodowej czy Chorzelowie, otoczone są wielowiekowym kultem religijnym.Nie można również pominąć śladów wielokulturowego dziedzictwa tych terenów, obecnych na cmentarzach ewangelickich w Czerminie i Sarnowie, gdzie spoczywają niemieccy osadnicy z czasów józefińskich oraz ich potomkowie. Wyróżniającym się elementem tej ziemi są Lasowiacy – ludzie znani ze swojej wytrwałości, zaradności i pracowitości. Ich barwny folklor, tradycje, obrzędy i rzemiosło wciąż żyją, pilnie strzeżone w ich sercach i duszach.