W kierunku demokratycznej nauki prawa?

Zomerski krytykuje polski system edukacji prawniczej za jego rolę w alienacji prawników oraz współtworzonego przez nich prawa od rzeczywistości społecznej i politycznej, co w efekcie prowadzi do utraty legitymacji prawa. Nie ogranicza się jednak do samej krytyki, ale oferuje również praktyczne rozwiązania. Przybliża on powody, dla których dyskurs prawniczy w Polsce oraz ogólny dyskurs publiczny na temat prawa – zwłaszcza ten potoczny, obecny w mediach i prywatnych rozmowach osób spoza środowiska prawniczego – straciły wzajemne punkty styczne. Zomerski uświadamia czytelnikom, jak możliwe stało się w ostatnich latach przeprowadzenie głębokich i niedemokratycznych zmian ustrojowych oraz społecznych. Profesor Sylwia Wojtczak zauważa, że kategorie naukowości i apolityczności zostały sztucznie narzucone na dogmatyczny dyskurs prawniczy, co nie odzwierciedlało jego faktycznego związku z polityką, ideologią oraz otoczeniem społecznym, a wręcz miały go od nich odseparować. W rezultacie przez długi czas prawnicy byli pozbawieni umiejętności dostosowywania się do dynamicznych zmian społecznych. Zomerski proponuje projekt demokratycznej nauki prawa, który, wykorzystując istniejące od dawna w filozofii prawa teorie komunikacyjne, argumentacyjne oraz dyskursu prawniczego, kładzie nacisk na najwcześniejszy etap styczności z prawem, czyli na edukację prawniczą, co według profesor Tatiany Chauvin powinno wspierać adaptację do zmieniającego się świata.