W głębi kontinuum

Jean Liedloff, podczas swoich ekspedycji do amazońskiej dżungli, przez wiele miesięcy mieszkała wśród rdzennej społeczności Yequana. Zafascynowało ją ich niewzruszone opanowanie i pozytywne nastawienie, co skłoniło ją do zgłębienia ich metod wychowawczych jako źródła wewnętrznego spokoju. Liedloff zaczęła się zastanawiać, co sprawia, że współczesne społeczeństwo zapomina o emocjonalnych i fizycznych potrzebach dzieci. Jaka jest esencja naszej natury i kto pozbawił nas prawa do szczęścia? Już od ponad czterech dekad, jej książka budzi żywe zainteresowanie nie tylko wśród antropologów i badaczy, ale i psychologów oraz rodziców traktujących ją jako lekturę obowiązkową. Autorom pozycji tej udało się pokazać, jak rozwinięta cywilizacja oddzieliła nas od wrodzonych metod opieki i zaproponować sposoby na ponowne zbliżenie się do dzieci. Publikacja stała się inspiracją dla nowoczesnych kierunków w dziedzinie pedagogiki oraz psychologii rozwojowej, w tym rodzicielstwa opartego na bliskości i edukacji opierającej się na szacunku i uważności. dr Robert Epstein z „Psychology Today” określił dzieło jako „akt geniuszu”. Joanna Eichelberger, artystka i założycielka Kręgu Kobiet, podkreśla wagę książki jako nieocenionej lektury, którą poleca każdemu pokoleniu, by unikać konieczności ciągłego poszukiwania pomocy w gabinetach terapeutycznych. Sylwia Chutnik, pisarka, zachęca do zaufania sobie i uznania dziecka jako odrębnej istoty. Liedloff zauważa, że ewolucyjnie nie mogło powstać pokolenie, w którym dzieci wywołują u rodziców frustrację, bo byłoby to sprzeczne z logiką.