To tylko dżuma

Co się dzieje, gdy w przededniu wojny, w samym sercu totalitarnego reżimu, zaczyna szaleć epidemia nie tylko strachu? W roku 1939 mikrobiolog Rudolf Meier prowadzi badania nad patogenem dżumy w Saratowie. Przez swoją nieuwagę zostaje zainfekowany bakterią i przywozi ją do stolicy. Tam trafia do szpitala, gdzie zostaje objęty kwarantanną. Trwa era stalinowskiego terroru, a policja polityczna starannie śledzi wszystkich, którzy mieli kontakt z zarażonym. Jakiekolwiek informacje nie mogą dotrzeć do opinii publicznej. Po mieście kursują czarne furgonetki, a NKWD próbuje zdusić epidemię w zarodku, wykorzystując swoje umiejętności inwigilacji obywateli Rosji.

To przerażająco rezonująca historia, zakończona wywiadem z autorką, która stawia pytania o wolność jednostki w obliczu autorytarnych rządów. Książka łączy terror z elementami czarnej komedii, tworząc unikalny obraz tamtych czasów.